Alle inzendingen over zwanezang

Zij spiegelt zich in een meer van verstilde tranen voor de allerlaatste keer en de echo van een oud verdriet weerklinkt in haar verloren lied daar danst zij... over het water haast zonder gewicht van vroeger naar later en van het donker naar het licht...…

er kleeft een datum aan z’n ondergang vaalwitte vogels stalen ooit zijn krachten de wind: verlos hem toch van zwanezang hij staat hier klein en nodeloos te wachten…

hemelvaart zonk tussen de woestijnrotsen laat in de avondschemering op het rode zand de ongehoorde echo van zijn ziel en zoog de modder aan zijn zolen hem, tief betrübt zum Tode, in Gaia's moederschoot terug verlost van hemelgoden en hun door muren van 't paleis weerkaatste hoongelach en het door merg en been gaan van de zwanezang…

Ik schrijf de woorden die ik wil horen die ik wil zeggen die nooit tegen mij worden gezegd Ik voel een groeiend gemis voor iets waarvan ik voel waarvan ik steeds zekerder weet dat ik het niet heb gehad Ik wil een zachtjes houden van een geruststelling een liefde net zo fysiek als het romantiek was Een liefde die overloopt van zeggen…

dat naar niets en nergens toe leidt Dan zijn noodzakelijk de tovenaars leerlingen die in hoop en gevaar hun zwanezang durven zingen als Phaëton, onderweg naar wiens land, als dat naar niets en nergens toe leidt?…