Hallo, vreemde vrouw...
daar zit je dan
stilletjes in een stoel,
zonder kinderen, zonder man
zonder enig levensdoel...
Wegkwijnend in verdiet,
de fles in je handen.
ooit bij iedereen zo geliefd,
nu heb je alleen nog maar vijanden...
Je koos ervoor anderen pijn te doen,
en alleen nog maar om jezelf te geven.
Je deed dingen die niet door…
Als de chaos is geweken
ik mijn verdriet heb aangekeken
en mijn gevoel heb laten spreken
dan zou ik willen huilen
Huilen om de leegte in mij
om de eenzaamheid waar ik in glij
zonder vertrouwen aan mijn zij
want hoe moet ik nu verder?
Verder doorgaan, overleven
liefde nemen, liefde geven
alles weer intens beleven.
Pas als de chaos is…
Ik voel pijn
heel veel pijn
binnen in mijn hart
daarom zie ik even
geen kleuren
en is alles zwart
de kleuren zijn er wel
verborgen diep in mij
en als mijn lijf het toelaat
mag ik er weer bij.…
Via het trappetje
van het verleden
daal ik af
naar tijden
van pijn
en vernedering.
Lijkt zo lang geleden
probeer te vermijden
hoe het voelt
zielepijn.…
4.106
Bezig met laden