Alle inzendingen van Jan

Over de groene velden van een lang vergeten land dolen duizend zielen langs lege sporen karrenwielen dolen de dwaze helden met uitgestrekte hand Over de groene velden staart de dood mij aan alsof de duizend zielen mij dwingen te doen knielen alsof de duizend helden mij weerhouden weg te gaan Over de groene velden galmt de stilte voort…

Drijvend in mijn bootje van papier heb ik geen gedachten... Morgen is nog zo ver weg…

Beladen met koffers vol jeugdsentiment een kind tussen treinen het hoofd afgewend Voeten staan stijf in het ruige cement kind zonder vangnet zonder een cent Niemand die aarzelt kennen zij geen...? zij zijn met zovelen zij staan niet alleen Niemand zal vragen waar ga jij heen ? Kind tussen treinen wacht op spoor 1…

Veel te vroeg voor afscheid aan de deur van jou de tijd je geur Toe, blijf nog even maar de deur valt dicht met een glimlach en tranen op mijn gezicht…

Kon je maar ín stilte begrijpen hoe gekwetst, gepijnigd en gestenigd ik zou zijn als een druppel in jouw waterval klamp ik mij aan jou vast en stort ik naar beneden…

Op een landweg uit de wind waar men zelden vlinders vindt stond een stroman die verblind door zon en gruis en stuivend grind verhaalde van zijn bloemenkind Verloren en nooit opgespoord daar zijn voeten vastgeboord verstilden in het zwarte boord terwijl zijn schaduw zonder woord zich voorttrok langs zijn stoffen koord Stijf gestokt in diepe…

Een hoefslag dempt zich langs de poorten langs fabrieken in de goot een bode van de groene zone demonstreert het broertje dood De dood maskeert de duizend gruwels keert zich in het giftig vel onmachtig popt het broertje vlinders die zich rijgen, wonderwel Wonderwel, een put van ziekte roert zich groen een zucht van griep het broertje…

Kijk af en toe nog even om naar het kind dat in de verte staart boven in die appelboom temidden van de appelgaard Kijk af en toe nog even om naar die blije kinderhand waarin een appel is gaan glimmen als een grote diamant Kijk af en toe nog even om naar het kind dat vrolijk fluit in zijn handje zeven appels dans hij blij de weg vooruit…

Kijkend op het water naar spiegels zonder lijn ontrafel ik de aanblik van ogen zonneschijn die spelen op het water met de jouwe en de mijn die zoeken naar de eenheid een blik te kunnen zijn Kijkend op het water dat zich rimpelt in de strijd weerklinkt mijn drijvend spiegelbeeld in klotsen dat zich wijd als een uitgestrekte echo voorbij…

langzaam snijdt zich zerend los de voering van vermaning en dwaalt plotsklaps verrukte lust getergd door het bos waar eens het mos de kaalslag hoedde het lelijk naakt verhuld in woede zich schreeuwend met de angstdroom voedde en paarde met een os hoe krom de weg is heen gegaan en voorttrekt in verdwazing waar gekke bekken…

je zoekt zo diep naar zin en leven zo wijs en schaars zo onverwacht zou het zijn de wereldvrede de dag, de nacht de kus, de rede of zou het zijn voor jou misschien je glimlach in de spiegel zien…

Vouw het einde van de wereld wat op en leun, Leun overmoedig over de rand van vlezig geluk Laat krijtwitte vingertoppen glijden over het water van de eeuwigheid Doop Ik waad wel Hoor, het gezoem van de tijd Word maar warm…

opgejaagd door herfstplagen valt de stortbui in het nat schuurt de wind zijn gure vlagen tegen ramen die beslagen trillen van de donderslagen en zo de regen tikt een gat in openstaande mantelkragen uitgeraasde autowegen vervuld van vallend blad schuilt de man zich pruilend tegen uitgestorte najaarsregen die plengend en zeer ongelegen neerstort…

Scheuten pijn in nek en rug Brengen mij uit mijn droom weer terug. Tien over twaalf. Jeuk, hier en daar. Mijn blaas is vol, De buik staat bol. Snel naar het toilet. Dat heb ik toch alvast gered. Sluimerend denk ik aan teveel problemen. Ik zou willen dat ze vanzelf verdwenen. Uiteindelijk drijf ik langzaam weg. Vijf over half twee. Nu verschijnen…

Haat gezaaid. Liefde ontworteld. Kloof geslagen. Uitelkaar. Hoop verdween. Geloof ging heen. Over bleef het fundament. Voor hoop bleek dat genoeg om met geloof er aan te bouwen. De kloof gedicht. Haat gezwicht. Liefde overwon.…

MAAK jij een fout? DAT geeft toch niets... JE laat een ander ervoor opdraaien. WEG loop je voor de gevolgen. KOMT dat omdat je alleen voor jezelf leeft?…

Arrogante ballen. Stuiterende kwallen. Netwerken samen. Likken en beramen. De een is nog slimmer dan d'ander. Stropdasje, pakje, broek in de vouw. Mijn kar is groter dan die van jou. Vergeten en verliezen zich. Totdat de burn-out daar is. Dan zien ze ineens het licht. Eenmaal bijgekomen en weer fit bedenken ze of daar soms geld in zit.…

Leeghoofdige verantwoordelijkheid. Zonder visie, zonder spijt. In politiek of zakenleven. Wat is jullie echte streven. Maai maar om je heen. Zaai maar haat en nijd. Maak mensen het leven zuur. Jullie zijn veel te duur.…

Analoog of digitaal? Welke taal en wie ben jij? Analoog of digitaal. Alpha of Beta. Creatief, vrij, soms slordig, misschien omdat er geen angst is om fouten te maken of... strak volgens de leer en in de maat. Het een beter dan het ander of allebei nodig. Alleen of een en het ander samen. Onderscheidend of aanvullend. Weet jij het. Is IQ beter…

Laten we de kamer voor wat ze is: het verlangen om te wonen. Laten we de gordijnen dicht alsof we nog niet weten hoe het zal aflopen. Jij slaapt en alles is wakker. Je lichaam is stil en herinnert. Je adem is een barst in de lucht. Een lege droom adert in je slaap. Ik ril van je verte en fluister. Mijn woorden zoeken het vermogen je toe…

varen, varen, varen, dat duurt toch jaren, nee dat mag jij niet van mij, nee jongen varen dat doet hij. jongen blijf jij nou bij mij, ja varen dat doet hij. die schippers varen maar. jongen dat duurt minstens een jaar.…

er was eens een meneer in heeten die liet eens zijn geliefde weten om heel intensief met zijn buurvrouw lief een beschuit te willen gaan eten…

er was eens een man in zwinderen die wilde dolgraag tien kinderen maar vrouwtje marie wilde er maar drie hij moest toen drastisch gaan minderen…

er was een klein meisje in balkbrug ze liep met een knapzak op haar rug 't was moeilijk lopen maar ze bleef hopen op tijd te zijn want het ging niet vlug…

Godverdomde idioten, stuk geschoten. En voor wie? God of Allah zij minstens met die. Gemanipuleerd, het goede vergeten door de macht van minstens twee gekken. Voorgelogen, vet bedrogen, onder het mom van wat? Gepeopled door het establishment. Kleine, wrede, machtige groepen. Gericht op de eigen, te simpele, troepen. Teloorgang, ondergang,…

er was eens een varken in drachten dat de slager wilde gaan slachten het beest zei toen dat zou ik niet doen want over mijn vlees komen klachten…

Engelen bestaan niet? Geen helpende handen? Alleen maar verdriet? Scherp zijn de randen? Of zijn ze er toch, ontwasem je ruit. Zien ze er soms zelfs als Engeltje zo uit? Ik ken er wel een waar ik van houd. Ze is mijn vrouw en we zijn al jaren getrouwd.…

Er was eens een meneer in Rheden die was van de trap afgegleden men riep deed het pijn nee ik vond het fijn zo snel kwam ik nog nooit naar beneden…

In de aarde is slechts duisternis waar de wormen zich aan je laven. En daar ik zo het duister haat wil ik nooit begraven. Dus als ik mij op mijn laatste dag van het leven af zal keren, mijn lief, vervul mijn laatste wens en laat me dan cremeren. Nog één keer warmte om mij heen, nog één keer in het volle licht. De laatste glimlach om mijn…

Hoogste levensvorm? Moorden is de norm? Vrede op aarde? Het leven heeft waarde? In wiens naam zullen we vandaag eens moorden? Een muur plat, de ander hoger, gestoorden? Achterlijk gedrag van alle kanten? Haat stuurt ons de afgezanten? Velen laten het gebeuren? Vinden dit soort zinnen zeuren? Zolang het mij maar niet betreft? Het is dichterbij…