ik hou van je heuveltjes
en van het struikje
onderaan je buikje
ik wandel door je landschappen
tot aan de vijvers van je ogen
daar
in de zalig warme zonnestralen
van je lach
leg ik mijn ziel te drogen
al je letters
drink ik gulzig op
en met een dronken kop
zing ik mijn beste lied
het was een mooie tocht
maar de weg terug naar…
op de vleugels van Morpheus
zweven naar de overkant
van zeeën en van bergen
van dagen en van nachten
landen
in het ledikant
waar het lot
reeds ligt te wachten
om samen te vrijen
de kleine en de grote dood
herenigd
in
de fijne dood
la
mort
fine…
Moeder is niet dood
ze groeit voort
in al haar kinderen
en 't bloeien van die loot
geen snoeimes
kan 't verhinderen
het navelkoord
ten tweede maal doorsneden
maar moeders streng bloeit voort
in 't diepste van ons leden
haar vergeten
zal niet gaan
want bij het in de spiegel kijken
zien wij voortaan
omdat we veel op haar gelijken…
Lief kindje
de wereld is een grote bol
ge kunt hem niet goed vastpakken
hij draait rond als een tol
en alles blijft eraan plakken
er zweven
in de hemel
nog andere
bollen rond
maar
dicht bij jou
die heerlijk warme ronde dingen
steek die maar rustig
in je mond…
de dichter
heeft mijn ziel betast
de schilder
opende mijn ogen
de componist
streelde mijn oor
en de beeldhouwer
nam me bij de hand
met de andere
zwaaide ik verlegen
naar de muze
aan de overkant…
een oude man
op de fiets
onderweg
zij
zweeft voorbij
met een glimlach
een wolkje parfum
en verdwijnt
in het niets
op haar fiets
en daar
ver achter haar
rijdt nu voorwaar
geen oude man
maar
een vrolijke jongen
van zeventien jaar…
538
Bezig met laden