het was een stad
een buurt van Ciske de Rat
met stank en honderd buren
ik hield het vijf jaar vol
tot ik een psychose kreeg
die bleef weken maanden duren
ze zeiden je bent gesedeerd
ik vroeg wat dat was
ik kon niet meer schuifelen
en eindigde in stilstand
ik had humor daarom lachten ze
op mijn verjaardag mocht ik terug…
laat me zitten in je zwijgen
even maar, heus niet lang
mijn knieën vinden gras
daar ben ik thuis, vandaag
de Berkel met haar draaiingen
't bruine riet en statig zilver
ik volg je adem op de oever
de hoogte van het zand
de gaten van de oeverzwaluw
en de ijsvogel tesamen
het spinrag in de heg
een druppel op het mos
zou er…
ik lig op een stuk karton
in de luwte van de stadsmuur
ik ben verdoofd en voel de kou
mijn eenzaamheid telde ik in blikjes
woorden verdwenen in het donker
ik kon het je niet uitleggen
wordt de ochtend langzaam zichtbaar
en de mensen licht ontwaken
dan zit ik op mijn knieën
met mijn voorhoofd op de grond…
3
Bezig met laden