Alle inzendingen van Wim Overweg

Ik lees dat ergens een verpleeghuis is Waar men het manvolk manueel bevredigt. De ballen worden wekelijks geledigd, Om daar te zijn is een belevenis. En plots wordt dan "Meer handen aan het bed" In een heel ander perspectief gezet.…

Het leven van een snelsonnettendichter: Adepten, fans en vrouwen om je heen (Ik heb er minstens 3 aan elke teen), Het maakt het leven aangenaam en lichter. Nou geeft Arjan hem 's maandags van katoen, En hij weet nu wat poëzie kan doen.…

Die previews op tv zijn om te huilen, Veel vooraankondigingen trek ik niet. Te vaak is het niveau lach of ik schiet, Het is een vorm van milieu vervuilen. Wat men daarmee bij mij weet te bereiken: Ik weet precies waarnaar ik niet moet kijken.…

Vandaag ga ik Niek Kalberg weer vervangen. De reden is, dat ik mijn pen inklim: Ons Niek (voor hem ben ik dus interim) Heeft aan een wilg zijn dichterspen gehangen. Nu is er op die dag een vacature, Wie zorgt ervoor, dat dat maar kort mag duren?…

Toch denk ik wel dat Murphy zich vergist: Bij mij is er nooit sprake van mislukken, Noch breekt hier iets in honderdduizend stukken. Nee, Murphy was bepaald geen optimist. Want waar haalt Edward Muphry het vandaan Dat altijd wel iets fout zal blijven gaan?…

Mick Jagger is hét schoolvoorbeeld voor mij, Wat barst die veteraan nog van de power! Maar deze week ontdekte Mick Frans Bauer, En die heeft nu een grote fan erbij. Sindsdien ben ik volkomen van de leg, Mijn laatste zekerheden vallen weg.…

Wat bracht de man ertoe zo af te glijden, Vernuftig als hij is, extreem briljant. Maar waarom maakt ie dan Kim Wall van kant, Om ook nog eens haar hoofd en romp te scheiden? Bewezen heeft dit monster, dit Gespenst, Dat genialiteit aan gekte grenst.…

Haar allerlaatste selfie goed beziend: Het weer zit haar vandaag een beetje tegen, Heur haar is nat geworden door de regen, Maar ook een vredesteken naar haar vriend. Voor Anne is het leven één groot feest…. Je zult maar Anne Faber zijn geweest……

Wie over koolstofdioxide praat En dat als oorzaak ziet van storm en regen, Komt Donald Trump vandaag of morgen tegen, De president heeft niks met het klimaat: “Uitstekend dat die wetenschappers stoken, Kan onze schoorsteen lekker blijven roken.”…

Ik meen te weten wat zo ’n man bezielt Om hen, die van een popconcert genieten Als waren het konijnen af te schieten, Waardoor er tal van levens zijn vernield: “Dat volk heeft straks geen poot om op te staan, En ik sta op de ranglijst bovenaan.”…

Jeanine met haar krokodillentraantjes, Pseudocompassie en gespeeld verdriet: “De optie af te treden past mij niet, Want momenteel jaag ik op nieuwe baantjes.” En Hennis-Plasschaert hief daarna het glas. Een plas, en alles bleef zoals het was.…

Wie verre reizen maakt kan veel verhalen, Je bent toerist en in een mum van tijd Raak je door overvallers alles kwijt, Begrijpelijk dat je dan zit te balen. Maar snel naar huis terug raakt kant noch wal, Dat is waar ík een beetje over val.…

Het geeft geen pas bij sterven weg te kijken, Wat mensen deden bij een Duitse bank. Een doodziek mens, dat hulp aanvaardt in dank, Maar Essenaren gaan daar over lijken. Al sterf je er ook moederziel alleen, Een Essenaar stapt daar wel overheen.…

Jean-Paul kon heel wat kinderziektes krijgen, Ik noem slechts roodvonk, kinkhoest en de bof. De kinderziekte die hem echter trof Wist hij tot nu succesvol te verzwijgen. Wat helder is -hier past geen welles-nietes -: Boëtius kreeg in zijn jeugd rachitis.…

Beheerders van een Sushi Restaurant Die eens per jaar tweehonderd gasten krijgen, Verkiezen - niet onlogisch - het verzwijgen Van ook maar de geringste wantoestand. Die reppen later van ‘normaal gedrag’ (Met één oog op de omzet van die dag).…

Als ik per trein door Nederland wil toeren Dan moet ik me begeven op stations Met van die grote billboards op perrons, Die mij in het geniep bekoekeloeren. Sta ik daar met reclame oog in oog - Zoiets bedenk je hooguit aan de toog.…

Niet één verplicht mij om ernaar te kijken, Maar een kwartet dat het steeds weer presteert Om op de beeldbuis ongenuanceerd Week in week uit een ander af te zeiken Omdat dat kennelijk zo lekker scoort, Maakt mij getuige van karaktermoord.…

Mijn Koreaans is verre van perfect, Maar hoor eens hoe zijn naam wordt uitgesproken Van hem die met raketten zit te stoken, En nu heb ik het volgende ontdekt: Om geen geschiedvervalsing te bedrijven Is het het best om Kim Jung Oen te schrijven.…

Wie op zo ‘n joekel van een veerboot stapt En dan de Finse Golf gaat oversteken, Hoopt vurig dat de boegklep niet zal breken, Dat er geen bout of moer of wat ook knapt. Na drie uur varen we Helsinki binnen, Gelukkig zal ik nooit een ‘hoofdprijs’ winnen.…

Ondoenlijk was het om vrijuit te praten, Bij elk gesprek trok wel een aan de bel. De KGB hield alles in de gaten Vanuit een post in het Viru Hotel*). *)Gebouwd van wat de KGB verzon: Een mix van microfoons en van beton.…

Met drie man moeten ze hem ondersteunen, Als men hem loslaat zijgt hij naar de grond. Wie zo zijn vrijgezellenfeest afrondt Zal vaker op een ander moeten leunen. Verstoken van een innerlijke rem Loopt die zich in het leven vaker klem.…

De koe die hier in Tallinn zit te wachten Op aandacht die zij – nogal wiedes – krijgt, Is fraai gebronsd, heeft goede zin, maar zwijgt, Al heb ik een idee van haar gedachten: “In Frankrijk hebben ze ‘la vache qui rit’, De Esten hebben mij, het liefst bien cuit.”…

Het martelwerktuig dat ik heb gezien Bracht mij ook op een stuk of wat ideetjes - Hoe men dat vroeger deed zijn leuke weetjes. Best leerzaam, zo ‘n museum in Tallinn. Bevestigd werd weer eens wat ik al wist: Diep binnenin ons sluimert de sadist.…

Een pijpenla met deuren op een rij, Een gang in een hotel is vaak voorspelbaar, Maar wat wij zagen was echt onvoorstelbaar, De architectenmoeder praat ons bij: Mijn zoon is één brok creativiteit, Alleen kan hij nooit goed zijn balkjes kwijt.…

Eerst denk je nog is ieder hier dement, Maar Esten hebben heel goed in de smiezen Dat iets wat warm is nimmer kan bevriezen, Vandaar dus een verwarmingselement. De Estse regenpijp zit volgens mij Er in de winter lekker warmpjes bij.…

Ik vroeg me af waar hub airport voor stond, Totdat ik van de vliegtuigtrap moest springen. Die achter mij begonnen al te dringen En met een hupje sprong ik op de grond. Het woordje is gewoon niet goed geschreven, Maar hup airport is ook weer overdreven…

Mijn nagelvijltje is geconfisqueerd, (Want in het straalvliegtuig naar verre oorden Ben ik in staat er één mee te vermoorden) Wat onderstaand signalement creëert: Wim Overweg, de terrorist pur sang: Tien nagels scherp en alle veel te lang.…

In Tallinn wemelt het van de toeristen Met camera ’s en malle selfiestick. Maar vrij snel evenwel bemerkte ik Dat sommigen de ins en outs niet wisten. Zo vroeg ons een Japanner die wij spraken: “Kunt u misschien een selfie van mij maken?“…

Het recht mag dan zijn loop hebben gehad, Wie door het Neerlands recht haast wordt verzwolgen Vanwege procedures die we volgen, Ervaart dat niet als een rechtvaardig pad. Geen millimeter wordt de grens verlegd, Ach, waarom gaat genade nooit voor recht….…

“Het kopje thee met hem beviel ons zeer, Straks gaan wij in Zimbabwe voetjeballen, Ik snap niet dat die lui daarover vallen, Mugabe is gewoon een toffe peer.” En wie niet met de man is ingenomen, Kan bij Mugabe op de koffie komen.…