Alle inzendingen van beninga

groen wordt geblakerd stormen stromen het land in klimaat on the rocks…

Je had er niet moeten zijn Toen we elkaar ontmoeten Je had er niet moeten zijn Toen we elkaar beter leerde kennen Je had er niet moeten zijn Toen we het erop waagde Je had er niet bij moeten zijn Op al die gedwongen momenten Je had hier naast mij moeten staan Zodat ik nog eenmaal, in je hand kon knijpen…

Je kan nooit teveel liefde Aan je kinderen geven Zodat ze in de boze Buitenwereld echte Liefde herkennen…

Jij slaat Net naast Ik vang Je niet Wij zijn gehaast In ons verdriet…

Het dier in mij Ging overboord Zonder een teken Werd het plots Gedood Een nieuw leven Dringt zich nu Op aan mij De jacht is voor altijd En voorgoed, voorbij…

Jouw leven Als een prestatie In jaren gemeten Bergen nooit Alle emoties Die wij deelden…

President weet van niets Doet zomaar wat Hij heeft haast De andere laat zich niet zien Horen doen we hem ook al niet Het zijn de beste vrienden aan wie hij het overlaat De generaals groeiden samen op En als soldaat vochten ze, zij aan zij Het resultaat? Een beter deal dan ooit Met gevestigde waarden Lukte dat nooit Hun…

Kijk naar boven Oogjes toe Je protesteert Maar probeert Want je hoort De stralen naderen Telkens spannend Het afspoelen Van je hoofdje Flink zo Het is gedaan Nog onzeker Je de oogjes opent Ja, alles is nog daar Dan neem je Het bootje En duwt het Met al je kracht Onder water…

Wil je vooruit in het leven? Dienen achterwaartse stappen Te worden vermeden Twijfels die je kraken? Kan je een pas Op de plaats maken Liever ter plaatse trappelen? Dapper met wat ganzen Verder blijven dansen…

Ik wierp een lijntje Naar die anderen van onze klas Die hadden echter zin in wat wijzer dan ik was Met de leeftijdsgenoten viel het meermaals tegen Daar we geen wijzer op de plaat kregen Tot ik dan dacht Heb nu voldoende wijsheid in pacht Mij opnieuw als aas aanbood Het succes was echter niet zo groot Ervaring in levensvreugde…

Woorden verwerpen Wat ze zijn aangedaan Woorden omarmen Al was het onaangenaam Doch nooit de zin begrijpen Waarvoor ze instaan…

Dag na dag Trein na trein Stap na stap Brein venijn Het landschap Raast voorbij Slenter ik Door straten Keer op keer Spoor naar spoor Elk station Gelaten Zoek ik weg Van wegen Naar woorden In steden Met stegen Zo smal dat De muren Bewolken Het uitschot Van de stad De panden Bevolken Hun stemmen Stil spreken…

Vandaag deed ik mijn brievenbus niet meer open Geen vers stokbrood bij de bakker gaan kopen Geen boodschappenlijst Ga straks toch niet koken Op de eerste vergadering heb ik niets gezegd In de tweede meeting wederom niemand iets in de weg gelegd Zo ontsnappen aan de lunch Geen document op mijn desk Geen koffie met suiker Geen…

Ik leef een schijnleventje In een schijnwereldje Maar kan het Ieder moment verliezen Dus moet ik kiezen Stoppen met mijn praatjes of Het vagevuur vatten…

Terwijl ik droom Voel ik jou Steeds in mij Elke nacht Meer en meer Tot jij mijn hart Geheel omvat Dan stopt het kloppen En zal ik niet meer wakker worden…

Elke emotie Elke song Elke stijl Nu Dankzij een AI gestuurd algoritme dat zegt “Ik ken u” Het weet Toch verifieert Voelen we ons leeg? Kunnen we niet slapen? Hoeveel van wie we zijn is daar door onszelf gekozen? Hoeveel van wie we daar werden is nooit aangeboden? En hoeveel is daar aan ons blijven kleven omdat het bleef…

Pakte de winter vast Stak hem in de vrieskast Nam de zomer zon Hing ze aan het plafond Heb het herfstbeeld Over de tuin verdeeld En het broedende lente geluid Komt dank-zij-mij Je radio uit…

De nachtelijke deken-oorlog Is een dons-vrede geworden Waarbij ik wat meer aan jou laat Waarmee jij mij dan mee toedekt…

Niets zeggend Grensverleggend De theorie van De kwantum economie Versnelt exponentieel Zo zijn er niet veel Momenteel zijn wij te traag Ver van banaal Een stomp in de maag Gisteren nog gemeten Dat wil je niet weten Hebben er nog nooit Zover naast gezeten Tracht je te richten Op de hogere cijfers Die zijn te gek Zo ben je…

De dood is wreed Het maakt ons verdrietig Het maakt ons woest Laat het onze levens Niet verzanden Laten ons de de dood Vreedzaam omarmen…

De laatste blik De laatste knipoog De laatste lach Het laatste gesprek De laatste maaltijd De laatste kerst Die laatste vakantie Het laatste rapport Het eerste kleuterklasje…

De regen tikt zacht Ik staar naar buiten Zoek naar jouw vlagen In de forse bries De klok beweegt traag Tijd doet pijn Zonder jou Wil ik hier Niet meer zijn De ijskast leeg Mijn kleren in het rond Blikjes op de tafel en Blikjes op de grond Nu jij hier weg bent Heeft schone schijn Zijn venijn verloren Ik ben alleen Met niemand…

Een cello En viool Het stuk Bevochtend Mijn ogen Een viool En cello Beroeren niet alleen De snaren Ze roepen mij Naar de emotie van Iemand die zoveel voor Je betekende Heeft je verlaten Want je betekende Niet meer hetzelfde Voor haar als voorheen…

Hele nacht wakker Waar was je gaan slapen Je berichtje die middag Dat we niet meer samen aten Zag dan in je status Jij had mij verlaten…

De laatste bergen Beklom ik niet Onze woorden wissels Onbesproken liet De hemden die je kocht Bleven ongedragen Koele nachten Zonder aan te raken Kille dagen Vol van onbeantwoorde vragen…

Ik nam een tas Nam ze uit de kast Zette ze op het aanrecht De plantaardige melk Nam ik uit de koelkast Zette ze naast de tas Het brik was gesloten Zette wat extra kracht De draaidop gaf op Ik schonk de tas halfvol Ging terug naar bed Keek de kamer rond Morgen ruim ik op Ook in de badkamer Pik ik mijn kleren van de grond…

Elke nacht Als de medicatie Niet werkt als verwacht Me meer met de dood verwant Hij komt precies alvast Even naast me liggen Om al wat te wennen Aan zijn warmte Aan zijn leegte Ik sta op Met hart en ziel Prik ik me opnieuw Op een betere plaats Zodat de donkere gedachten Stoppen met wanen En ik toch nog wat Kan slapen…

Niemand die er is Niemand die ik mis Niemand Niemand in de nacht Niemand die op me wacht Niemand Niemand die heen wil gaan Niemand kan dat verstaan Niemand Niemand die mij nog kent Ook ik weet niet meer wie ik ben Niemand…

Waar ik drijf Zwemmen mensen Die daar dan sterven Terwijl ik in leven blijf…

Niets zoals het was Amper een kus op de wang Jij kijkt aandachtig rond Wie kan je komen redden? Je vraagt waar ik nu woon Met gespeelde interesse Je praat verder zonder iets Bloot te willen leggen Ik kijk je aan en ik knik We hoeven niets te zeggen Laat het maar Ga jij naar daar Voor ze weer vertrekken Je keert je om en verdwijnt…