Alle inzendingen van delius

Winter in mijn tuin een roodbaardje op een paal hoe hartverwarmend…

Hoe groot kan een verlangen zijn oeverloos zoals een meer vroeg in de ochtend een solitaire meeuw op de steiger water dat zou willen kabbelen ware daar dat immense verlangen niet…

Twee reigers baltsen en dat al in december 't is vroeg dit jaar…

Ik las dat in het kader van een strikte jacht op al wat kruis is kinderen op school op de mijter van de sint geen kruis meer mogen tekenen en dat er enkel en alleen nog kerstbomen zonder kribbe mogen staan. Wat moet er nu gebeuren, dacht ik, met al die inlegkruisjes in tijdschriften en op teevee en wat met mensen die nog graag eens kribbe kijken om…

Een roodborstje op zijn best een winters terrasje en sneeuwvlokjes doen de rest…

De dagen gaan van kort naar korter de zon landt niet meer in mijn tuin moet ik verhuizen…

Ik ben vandaag niet thuis weet je ik heb wel zin om te relaxen…

Ik heb zijn ringen nauwgezet geteld nog zo jong en al geveld…

Je trekt mijn aandacht wat voor grote bladeren zeg je ja zeg ik je ogen hechten zich aan al die bladeren je zou ze willen rapen één voor één je trekt mijn aandacht wat voor grote bladeren zeg je ja zeg ik je ogen hechten zich aan al die bladeren toch raap je er maar één…

Geen groter deemoed neigt zich meer dan sneeuwklokjes in de eerste sneeuw…

Van haiku nooit moe ook al weet ik wat het is niet mogen rijmen…

Een klein zwart paard met lange manen op zijn voorhoofd zijn ze rood met grote ogen staat hij mij te woord spitst zijn oren als het hem bekoort…

Leeggeveegd de dreef tevergeefs blaast hier de wind populieren kaal…

Van een geronnen rood aan bladerloze takken stekels die verslappen modder zoals het hoort…

Twee jonge hengsten van 't knabbelen aan el- kaar een beetje moe…

Een geur van hars een tapijt van naalden een dreef vol plassen een beukenhaag van hoog karaat een miezelregen een krasse wind een schuur van tijd en niets van haast…

Na de middag regen de dag is nevelmoe…

Een lindenblad kwam op de valreep nog heel even aan mijn venster kleven nat en glad so long zo heette dat…

Een vuur van koper een vlaag van brons een woud van beuken breed voor ons…

Hou je ook van krimi's 't is me een wereldje apart some like it hard…

Niets is mij te min ik zou mij kennelijk aan je voeten leggen…

'k Zag ze nog vanochtend maïs oogsten deden ja een beetje als waren ze te laat…

Men skiet al in de alpen het sneeuwt in Engeland en Spanje en in mijn tuin is er niet één takje dat beweegt de wind ging op zoek naar al die charme het sneeuwt in Engeland en Spanje…

Op haar fijnst spat zij uiteen de zeepbel…

Zij snijdt de stilte in haar hand schillen vallen voor haar vingers bang…

Grijsgroen de wilgen kikkerdril op de plas maïskolven overal bloemkolen het witst van al…

Hoe hij keek ogen koolzwart gelijk kogeltjes en vol van Mahler…

De hagen gesnoeid er is rechtlijnigheid weer langs alle kanten…

Als een okkernoot niet te klein en niet te groot juist om te kraken…

De zon zit laag als een steile helling werpt zich schaduw op de muur vogels komen baden op mijn platte dak rennen rennen op en neer het kan niet meetkundiger meer…