Alle inzendingen van w

Alles stroomt altijd omlaag water, mest en modder. Alleen de laatste wel wat traag. Ook dan eindigt elke klodder, meanderend en gestaag komend van de hoogste top, in de sedimentaire laag uiteindelijk ergens onderop.…

Wat brengt een mens tot een daad die onherroepelijk verder gaat dan een roep dan een vraag aan een medemens naar recht naar liefde het verdwijnen van pijn een laatste wens? Hoeveel moet een mens verdragen voordat hij voorgoed mag stoppen?…

Ideeën uit gedachten worden de woorden en krijgen de krachten die allen bekoorden die de werkelijkheid uit ijle niets vluchtig als de eeuwigheid, als de lucht sublimeert, klagend noch kluchtig, stolt, uitholt of verteert. 't Woord wordt vlees. In naam van 't woord worden zonder vrees weer mensen vermoord. In ijl trillende lucht…

De timmerman timmert, de smid smeedt en wat doet beroepshalve de poëet? Hij zaait woorden in terzinen en kwatrijnen, laat daarmee zijn inzichten ons beschijnen en oogst in verzen voor ons troost. Breng daarom op deze dichter die onvolprezen gemoedsverlichter op een vast moment een toost. De woorden gezaaid door de poëet verzachten…

Eruditie Zo zou het kunnen zijn. Inspirerend inzicht informeert en eloquent geformuleerd gegoten in hongerend gehoor een bijeenkomst op het forum van wijsheid, zich lavend aan deze bron, een revelatie als een rijzende zon, velen zich koesterend in diens schijn. Ja, zo zou het kunnen zijn. Een man, een vrouw, alleen een stem om…

Ik wil met jou op de hoogste kruin van het achterland de dag bloedend zien sterven in de zee. De natuur verstillend, verkillend, ons deert het niet. Ik wil met jou een bloeiende tuin en in elk kwadrant leven voedend, zo tevree verwerven. In het vuur van hartstocht gewrocht zing ik mijn lied. Ik wil met jou de laatste…

In het bos staat een boom te sterven met in zijn bast al de diepe kerven van eeuwen weer en wind weerstaan. Hoewel bloesemen niet meer zal gaan, zijn gebladerd nog de vele takken. Misschien moet iemand komen hakken aan zijn knoestige en vermolmde stam die ooit menig mens beschutte tegen het zengen van de zonnevlam, of ooit met stalen palen…

Als je ooit zult gaan, dan zal ik mij zorgzaam om je schouder slaan, koesterend jouw lichaam. Als je ooit moet gaan. Ik zal jou een monument van woorden weven dat daarna elk moment als een stille deken warmte zal geven. Als je ooit moet gaan. Dit stille standbeeld zal zijn als herinnering aan wat je hebt gedeeld, geweven…

Wanneer ben je voor het eerst verlegen langsgegaan? Wanneer raakte jij mij voor het eerst voorzichtig aan? Wanneer streelde je en kusten wij elkaar spontaan? Wanneer, wanneer was dat ook al weer? Wanneer heb je voor mij iets aardigs gekocht? Wanneer heb je mijn warmte voor ’t laatst gezocht? Wanneer gaf jij mij de laatste keer…

Wie of wat is toch een held? Die verricht een daad die telt, groots en zonder zelfzucht. Die slaat niet op de vlucht als angst het hart verlamt, maar moed in hem ontvlamt. Een held hijsen we op het schild, door bewonderaars hoog getild. Maar wie zijn toch die kleine lieden die dagelijks in hun vakgebieden zonder zeuren zware, saaie taken…

Water stroomt alles omlaag, spoelt het bergafwaarts naar de zee. ‘t Snijdt door landen als een zaag en neemt diens sedimenten mee. In de tijd gestolde resten mengen zich in dit geklater in de loop het allerbeste met het vallend hemelwater. Het valt, versnelt en stroomt dan traag en zoekt klotsend zijn bestemming, meanderend door…

Bloem sonnet Als verwoorden verbloemen van verdriet en verlangen gevoelens van verlies dichten betekent, rangschikken en verlichten rijmende ritmes dit in een somber lied. Als woorden voor ons bloemen zijn die niet bestaand toch zijn geplukt waarbij hun ziel is weg gerukt, dan zal ik knielen bij jouw schrijn. Als alleen bloemen kunnen…

Wie durft? Als je verdwaalt in je hoofd, als jezelf niet meer gelooft, als je elke dag opnieuw begint, als je niets nieuws meer verzint, wie ben je dan nog? Wie durft? Als je gedachten blijven dolen in onpeilbare, diepe holen vergeefs zoekend naar een doel, vergeefs zoekend naar gevoel, wie ben je dan nog? Wie durft? Wie was je…

Aan verdrietig zaad ontsproten zijn deze woordelijke loten en ontvouwden droeve bloemen om gevoelens te benoemen. Letters als messen in een scherpe tekst kunnen ten diepste gewetens kwetsen, door ideologen tot waanzin behekst als voorgangers die gewetenloos zwetsen. Bloemen verbloemen het verdriet en de pijn. Een jonge bloem gesneden…

In woorden als water omwentelt de waarheid de slordige prater zijn niet weten tot feit de werkelijkheid wordt gewelddadig verdraaid zijn waarheid een fort zo vol leugens gezaaid Zijn woorden zijn daden die ons openbaren ze zijn zwaar beladen vervormen het ware hij belijdt zijn moraal en ethiek van de tijd in een droevig verhaal…

Kampvuur Hij was die jongen met die gitaar die zingend de sfeer zou verhogen. Hij beroerde ieders gevoelige snaar tot de avond voorbij was gevlogen. Zittend bij het dansende vuur speelde hij romantisch repertoire en vertolkte tot het laatste uur de passie van hem voor haar. Hij was die jongen die ooit alleen, als de anderen waren…

Het is niet te versmaden Dit bloedeigen smachten Het evenwel verbeiden Gezond en o, zo zoet Dat de stilte het bedekt Want dit duurzaam besef Draagt een zacht moment in Vertraagde eindeloosheid…

Slechts even raakte ik bevangen En zag dat het ook jou bewoog Het betrof zorgzame aandacht Die van jou voor mij raakte me diep Maar die van mij voor mezelf Bracht me stilletjes van slag Alsof ik een oeroude honger voedde Een vergeten kind de hand reikte Jij gaf me dit, door mee te gaan En mij met moed te bestendigen…

In jou zie ik mij Weerspiegeld Als jij daar bent Constante stroom van esprit Lachen diep van binnenuit Wij spelen met levenslust Dartelend over de toppen Van jouw en mijn kunnen Spitsvondig, elkaar te slim af Samen opgenomen in zonlicht Jij was weer even thuis Nu pas het besef van stilte Kun je zo eigen worden met de ander? Ik…

Soms loop ik in het duister Dan weer in het licht ik voel de koude regen Verfrissen mijn gezicht Kijk ik dan omhoog En aanschouw ik dan de maan Wil ik roepen, lieve mensen Zie dan aan Dat in dit duister Een lichtstraal neerdaalt Zodat een ieder Nimmer meer verdwaalt Volg daarom met vaste tred Het door Hem verlichte pad Pas dan…

Trof onlangs een boek, onder het stof, onherkenbaar als mijn ijver, na het laatste schoolbezoek. Nog hoor ik de leraar als toen, met een geeuw staarde ik naar buiten, nooit was de sneeuw witter dan in die ruiten. En in de zomer, het was om te stikken, geen enkele kennis bereikte mijn brein, vlinders vlogen laag over het schoolplein.…

Vrijheid is een kwestie van de juiste afslag gaan, niet in nog meer woorden, niet nog verder hier vandaan. We dwalen rond, meestal in dezelfde hoek, zonder erg op zoek, naar bevestiging van hetgeen we toch al wisten. Trek jezelf terug, stop met benoemen, laat anderen praten, de wereld draait wel door, bevrijd jezelf, uit je eigen zijspoor…

Het vermogen tot Klank in de ruimte Die zich aanpast Naarmate de inhoud Meer of minder gevuld Reageert op resonans Die warm klinkt Of hol de leegte absorbeert De schrik of streling van gehoor Onzichtbare verbinding Die terstond dood slaat of Levende trillingen schept Die het luiden schenkt Aan wie zich laat horen Geschreven compositie…

Hij kijkt.... maar niet als ik kijk, ontwijkt mijn blik, geeft me kleine gelukjes.... gebaartjes, zinnetjes, maar onthoudt me dat ene grote. Zegt, maar niet met zoveel woorden, dat hij me missen zal. "Maar ik ga toch niet emigreren?" Nog één afscheidskus, zet me er dan zachtjes uit. En heel langzaam zak ik dan in een diepe zwarte put. Waarvan…

Hoofd vol herfstwind. 't Leven is op zijn mooist in zijn kwetsbare tijd.…

Het is waardevol Een goede vriend te hebben Waar je terecht kan.…

De herfst zet vroeg in. Een kleurrijk pallet zet mijn hart in vuur en vlam.…

Meer wil ik niet zien. Bang om de teleurstelling Die het zal geven.…

We komen thuis dus sluit ik de ramen Langzaam kruip jij bovenop mij Ik pak jou vast bij je dij Een diepe zucht en wij smelten samen Kreten van genot muziek in mijn oor Ik ken verken jou van binnen Wij willen alleen maar door Elkaar intiem beminnen Harder dan ik hebben kan Moet door want ik ben de man Hijgen en puffen komt tot een stop…

Wat onzichtbaar is kun je zien, in de ogen van haar die je lief is Wat je niet kan aanraken, is te voelen aan haar hartslag Wie ben ik? Ik ben liefde die spreekt door haar ogen Ik ben liefde die voelbaar is bij elke hartslag Ik ben liefde die er altijd zal zijn Open je ogen Leg je hand op haar borst Laat haar ogen spreken Laat haar…