inloggen

biografie: Arthur Lava

Arthur Lava, (1955) is het pseudoniem van Howard Krol, Arthur naar Rimbaud. Hij was in 1988 één van de initiatiefnemers van de groep dichters die zichzelf de Mazimalen noemden, naar hun eerste bundel.  Deze dichters, streefden naar een soort poëzie waarin meer straatrumoer zou doorklinken. Zij keerden zich tegen de verstilde, ingekeerde en autonome poëzie van veel van hun voorgangers en eisten daarentegen een poëzie van het volle en eigentijdse leven. De belangrijkste andere vertegenwoordigers van de maximalen zijn Joost Zwagerman, Pieter Boskma en René Stoute.De Franse dichter Arthur Rimbaud was voor de meeste Maximalen het grote voorbeeld.
Het boek Maximaal werd op 24 mei 1988 gepresenteerd. Hoewel er sprake is van onderlinge vriend- en verwantschappen zijn de verschillen tussen de Maximalen minstens zo groot geweest als de overeenkomsten. De meeste Maximalen zijn het er inmiddels over eens dat de taak als groep is vervuld. De groep had haar statement gemaakt. Op 29 september 1989 hieven de Maximalen zichzelf op.


Inzendingen van deze schrijver

6 resultaten.

Hoe de stemming er in te houden

gedicht
4,0 met 2 stemmen 2.892
Hé bermtoerist
langs uitvalswegen van je verlangens.
Hé vaandelzwaaier
op de afslag Wanhoop-Noord....

Toekomstmuziek

gedicht
4,5 met 2 stemmen 6.179
Geef mij de ballade uit de Hades
of een opgewekte blues, ik swing op elke
hiphopversie van Vivaldi, mijn smaak
kent geen limiet, dus leve het licht ontvlambaar...

Glamour

gedicht
1,9 met 44 stemmen 9.735
Banvloek of bananenschil?
Wat maakt het uit,
gevallen ben ik, godgeklaagd gevallen.
Met geen kerk- of sleepdienst...

Oerkreet

gedicht
1,8 met 51 stemmen 9.330
Stuur jezelf op patrouille
door de dichte wouden
van je schroom.
Verken de plek...

Toekomstmuziek

gedicht
2,1 met 38 stemmen 15.777
Geef mij ballades uit de Hades
of een opgewekte blues, ik swing op elke
hiphopversie van Vivaldi, mijn smaak
kent geen limiet, dus leve het licht ontvlambaar...

Nachtmerrie

gedicht
2,4 met 67 stemmen 14.568
Ik sleepte mij door 't stadsgewoel,
zag doodszweet op de gevels staan.
Alles zweemde naar ontmanteling
of balanceerde op een grens...