biografie: Lidy van Marissing
Lidy van Marissing is als journaliste verbonden aan de kunst-redaktie van ‘de Volkskrant’. In de interviews, die zij sinds eind 1967 voor dit dagblad schrijft, gaat het steeds om de verhouding van de maker tot zijn werk en de verhouding van dat werk tot de werkelijkheid. Auteurs, schilders, componisten en architecten geven hun visie op de eigen produktiviteit; als zodanig zijn deze gesprekken een bruikbare vorm van informatie naast bijvoorbeeld de kunstkritiek. De interviewster probeert ‘kunst’ zoveel mogelijk in de maatschappelijke context te plaatsen. Van steeds grotere betekenis voor een goed gesprek beschouwt zij daarom - naast vragen over de concrete werkwijze, de motieven van de kunstenaar en zijn artistieke ontwikkeling - de vraag naar de functie van zijn kunst in de samenleving. Hoewel een interview niet meer is dan een momentopname, worden op deze manier toch de lijnen zichtbaar waarlangs een kunstenaar zich beweegt naar nieuw werk toe. Lidy van Marissing is op 26 april 1942 in Bussum geboren. Sinds 1960 woont zij in Amsterdam. Zij ontving in 1965 een eervolle vermelding van de Reina Prinsens Geerligs-stichting voor een poëziebundel, die niet is uitgegeven. Zij publiceerde enkele teksten in het literaire tijdschrift ‘Raster’.
Wat haar proza betreft behoort Van Marissing tot de groep post-avantgardistische auteurs, zoals o.m. J.F. Vogelaar, Marc Insingel, Daniël Robberechts en Sybren Polet. Door middel van montagetechnieken wil zij aantonen hoezeer de individuele beleving ongemerkt door maatschappelijke factoren wordt bepaald. Haar anti-roman Ontbinding (1972) berust op dit principe en geeft in filmische scènes close-ups van dergelijke, het individu bepalende maatschappelijke krachten. Hetzelfde procédé past zij toe in De omgekeerde wereld (1975), een `leesboek voor middengroepen'.
Haar poëziebundel Hoe zij zoekt (1998) werd genomineerd voor de VSB-poëzieprijs.
Inzendingen van deze schrijver
6 resultaten.Goede nacht
gedicht
3.0 met 2 stemmen
70 Alle avonden kruip ik
traag terug
als schulpdier tussen de
kille lakens,
trek ik knieën
tegen mijn kin
(net als toen
bij moeder)
want mijn voeten zijn
bang
voor het voeten-einde
kikkerkoud,
en ik sterhelder nog
denk de dag over
denk er het mijne van,
en ik droomdonker dan
dommel de nacht in
droom er het mijne van.…
In het voorbijgaan
gedicht
2.7 met 17 stemmen
10.907 wat de ochtend bracht haalde de middag
weg, verliezend zich weldra in blauwbestoven
nacht, wij zoeken
al het moois bij elkaar
en laten de rest, de boel
draait lelijk door, wij vegen onze
voeten, graaien met handen vol gaten
wat de nacht niet haalde; alleen
in het voorbijgaan zich tonend: een vlaag
de ochtend, een lichtspel de middag
een…
Mensen over de vloer
gedicht
4.5 met 4 stemmen
19.114 kijk maar, er wordt geleefd zoals er wordt gegeten
in deze kamer ruikt het naar bananen
de bezoekers laten zich op sleeptouw nemen door
verzinsels, de bewoners
komen niet meer bij van het lachen
geschiedenis vermengt zich met geklets, bloemrijke
verhalen die ware gebeurtenissen/lotgevallen
aan het oog onttrekken
of de verteller weet dat-ie…
Reisverslag
gedicht
2.1 met 28 stemmen
18.932 het neerzetten van een achteloze voet
in een andere richting, daar
begint het mee, gevolgd door
het voorbijzetten van de tweede (vleeszool in
bestoven schoen), de volgende
stappen en stappen; arm in de lucht, hier zwaait
wat ginds werd opgeworpen en verderop
zal worden opgevangen ('pakken
wat je pakken kan'); gezwind ben je
op weg gegaan,…
Evenwicht
gedicht
1.2 met 15 stemmen
14.508 ik val, ik val
net niet, ik sta, ik sta mijn
mannetje, ik hou toch
stand, ik hou me
goed, herstel, o nee, ik val, ik
val opnieuw, wiebel, wankel, struikel
even, kom weer overeind, nee, nú val
ik echt, ik val lelijk tegen, glij
tegen de grond, bijna, zwaai
weer recht, sta
weer pal mijn mannetje zo stevig
op de benen, au, o nee, ik
hou het…
Bed
gedicht
2.5 met 146 stemmen
33.708 oprollend zich de slaap gevat met
opgetrokken knieën, het hoofd in tussentijd
gestoken door ontbrekend glas, gewikkeld
in donkere vachten, geen gedachte
die mij hier niet wiegt, in deze schemerzee
ken ik mij pas, warm gevouwen deinend
deint alles dubbel, ik lig er
bijna ongeboren bij, dobber in eigen sop tot
de dag er op volgt: 'goeiemorgen…