inloggen

biografie: Pierre Kemp

Petrus Johannes Kemp [Maastricht 1886 - 1967]

Kemp was  van 1900 tot 1913 schilder en - na een kort Amsterdams journalistiek intermezzo (1915) - van 1916 tot 1944 beambte in de kolenmijn Laura te Eygelshoven.

Hij wilde aanvankelijk componist worden, leerde schilderen bij de Limburgse schilder Robert Graafland, en werd tenslotte dichter.

Zijn eerste bundels, o.a. Het wondere lied (1914), bevatten traditionele verzen. Vanaf 1927 was hij geregeld medewerker aan De Gemeenschap, waarin hij andersoortige verzen publiceerde: Stabielen en passanten (1934), de eerste van een reeks bundels `kleengedichten', eenvoudig en direct van zegging, vaak verrassend door speelse fantasie en geestigheid.

Kemp is de dichter van de levensaanvaarding, die in vrije vormen de vrouw, de kleuren en de klanken, het leven bezingt en door enkele suggestieve beelden zijn lezers in een droomwereld verplaatst. Zijn sterke, vooral visuele zintuiglijkheid en zijn tegelijk naïef en diepzinnig levensgevoel geven aan zijn poëzie vaak een zekere verwantschap met de oosterse lyriek, waarvoor hij sedert zijn jeugd een grote bewondering had.

In 1956 werd zijn werk bekroond met de Constantijn Huygensprijs, in 1959 met de P.C. Hooftprijs.

Werk:

Het wondere lied (1914)
De bruid der onbekende zee en andere gedichten (1916)
Carmina Matrimonalia (1928)
Stabielen en passanten (1934)
Fugitieven en constanten (1938)
Transitieven en immobielen (1940)
Pacific (1946)
Standard-book of classic blacks (1946)
Phototropen en koctophilen (1948)
Forensen voor Cythère en andere gedichten (1949)
Engelse verfdoos (1956)
Vijf families en één poederblauw (1958)
Garden, 36, 22, 36 inches (1959)
De incomplete luisteraar (1961)
Perzische suite (1965)

 


Inzendingen van deze schrijver

15 resultaten.

GERUIS

gedicht
4,5 met 2 stemmen 1.831
De wind is een ding
en de bladeren zijn een ander.
Ze ruisen onderling
al lang samen met elkander....

Zingende daad

gedicht
4,7 met 3 stemmen 2.707
De kinderen zingen naar een daad.
Zij gaan op de zon af vanuit hun straat
en stormen langs de ladders van het licht
naar boven! Midden in mijn klein gedicht...

Ritournelle

gedicht
3,0 met 3 stemmen 3.142
Het licht doet met me wat het wil,
of ik al ga, of ik sta stil,
of ik iets neem, of iets leg neer,
bij alles is het licht mijn heer....

Brood

gedicht
Ik zie het brood en lach maar stil
en snuif héél langzaam aan de goede geur.
Ik ruik het hart en de gebakken schil
ieder voor zich en in zij eigen kleur....

Zomermiddag

gedicht
4,0 met 4 stemmen 3.419
De mens wordt groter en het land wordt kleiner.
Het gaat naar de middag en de zon
is de hevigste man in de streek en tussen de bomen
waar twee roodgeruite jongedochters komen...

Gang

gedicht
4,3 met 3 stemmen 3.164
Ik, de zon en de weg
en de zon, de weg en ik
in zonderlinge samenhang
op dit ogenblik....

Dichterschemering

gedicht
3,8 met 4 stemmen 14.621
Het wordt erg stil om mij.
Alles rond me begint te lopen
op kussens. De zon, de bomen,
de bloemen staan gordijnen te kopen....

Na het feest

gedicht
4,0 met 2 stemmen 5.183
De kleine mensen gaan tussen de grote
met het speelgoed van hun ogen.
Er slapen ook zulke vette bloemen in de sloten
en de takken waren zo blauw toen de maan...

Dromend van zulk blauw

gedicht
3,5 met 2 stemmen 4.174
Als ik nog lang naar dat blauw blijf kijken
mis ik mijn trein,
maar om zulk blauw zonder gelijke
moet het zo zijn....

Bloem

gedicht
2,4 met 33 stemmen 8.368
Het is een bloem
om er met een vaantje om rond te gaan
en zacht te zingen.
Het is een bloem om niet meer burger te zijn,...

Fanfare

gedicht
2,9 met 89 stemmen 22.309
Ik sta al lang niet meer vooraan,
als er stoeten door de straten gaan.
Ik moet luisteren naar bomen
en niet naar mensen, die komen....

Verloofden

gedicht
2,5 met 105 stemmen 45.727
Als hij mij een hand geeft,
kleedt hij mijn vingers uit.
Toch verlang ik zo naar dit
contact met mijn huid....

kind voor een raam

gedicht
3,6 met 39 stemmen 20.926
Een kind voor een raam kijkt naar een korte trein.
Zo ben ik ook geweest, al zag
ik langere treinen over de lijn
glijden uit de opening van de dag....

Van der Kleuren

gedicht
3,9 met 30 stemmen 10.206
De zon begint de plaatjes weer te lezen
op de deuren,
glimlacht om de namen naar hun wezen
en fluistert: hier is er geen....

Finale

gedicht
3,7 met 15 stemmen 3.973
Er rest mij soms maar deze éne behoefte,
te rusten,
en met een bloem tussen mijn tenen
en een ring van zonlicht op een knie...