inloggen

biografie: Simon Carmiggelt

Carmiggelt, Simon Johannes (Den Haag  1913 – Amsterdam 1987), prozaïst en dichter,

werd journalist en ontwikkelde zich tot een der meest vooraanstaande publicisten van Nederland. Hij was sinds 1946 vaste medewerker aan Het Parool en publiceerde hierin dagelijks een Kronkel (zijn pseudoniem als columnist). Zijn Kronkels getuigen van een scherp waarnemingsvermogen en een relativerende visie op het leven. Als realist ziet hij het leven zelden anders dan als een verrassende botsing van illusie en werkelijkheid. Zijn humor troost  door de glimlach om het zonderlinge, maar stemt zeker niet alleen vrolijk. Het is vooral de ‘kleine man’ die zijn sympathie heeft  en  kinderen en huisdieren. Een keuze uit zijn Kronkels verscheen regelmatig in boekvorm.

Als dichter schreef hij in verwante stijl onder het pseudoniem Karel Bralleput; zijn verzamelde gedichten verschenen in 1974 onder eigen naam. Zijn werk is ook in Duitse en Amerikaanse vertaling een groot succes gebleken, hoewel men zich nauwelijks een Hollandser, zo niet Amsterdamser humorist kan denken dan Carmiggelt. In 1961 werd hem de Constantijn Huygensprijs, in 1967 de Amsterdamse Boekverkopersprijs en in 1977 de P.C. Hooftprijs 1974 toegekend.


Inzendingen van deze schrijver

9 resultaten.

De vader

gedicht
3.7 met 21 stemmen aantal keer bekeken 13.081
Dit kleine prinsje, kraaiend, blij en rap, is 't enig wezen in het aardse tranendal voor wie hij in een afgrond springen zal. Nu ja, maar stellig van een hoge trap. Van vadertrots zwelt hem de weke krop, want dit is nu toch 's levens suikerstang. Hij sabbelt, maar het duurt niet...

Papa

gedicht
2.6 met 47 stemmen aantal keer bekeken 24.604
Zijn dochter koos hem eerst als held. Hij zonde zich in haar behagen, totdat Freek Bolmans op kwam dagen. Toen lag hij op de vuilnisbelt. In wezen lag hij daar wel goed. Zo'n man van achtenveertig jaar, altijd gehoorzaamd door zijn schaar, moet leren waar men liggen moet. Maar hij ging...

In de trein

gedicht
3.2 met 106 stemmen aantal keer bekeken 36.440
Bij Vught dacht ik: 'Hier is broer Jan gestorven.' En 'k zag mijn vader, met zijn oud gezicht rood opgezwollen, toen het doodsbericht zijn late leven toch nog had bedorven. Voor moeder kwam een eind aan haar pakketten. Zij streed, zolang Jan zat, met eigen wapen, stond aan 't fornuis...

Louter droefheid

gedicht
3.2 met 28 stemmen aantal keer bekeken 10.672
Ik voel mij somber. Ei, wat zal ik doen? Een platte geest dronk nu een glaasje. Maar ik ben een poëtisch baasje en ga mijn weemoed in een versje doen. Dat is het voordeel van mijn gave. De burger kan zijn ei niet kwijt, terwijl ik, rustig mijn neerslachtigheid gelijk een paardje voor mijn...

De ster

gedicht
2.8 met 57 stemmen aantal keer bekeken 15.970
De ster strijdt moedig tegen 't vet, dat haar contracten bibberig besluipt en zachtjes naar haar lieve konen kruipt. Zij houdt dieet en gaat naar bed. Duur is de roem, eet zij het eraan af? De mensheid roept: 'O kijk, daar staat ze.' Toch is zij maar een heerlijke melaatse, want waar ze...

DE SECRETARESSE

gedicht
2.5 met 64 stemmen aantal keer bekeken 17.210
De hese toonaard van haar 'ja meneer,' doet hem zijn brieven onbekookt bekorten. Wat ook aan zijn ethiek mag schorten, hij is gehuwd en stelt zich nog te weer. Haar zoele blik drijft spanning in zijn post. En 't brievenboek legt zij zó innig neer dat haar elektrisch haar hem zacht en...

EEN GOED MENS

gedicht
3.6 met 55 stemmen aantal keer bekeken 19.082
Als knaap was Karel bij de welpen. In 't honk zei de akela: 'Kleine krullenkop!' Hij ruimde altijd al zijn rommel op en thuis ging hij dan ook nog moeder helpen. Zo groeit men op tot een rechtschapen man en wordt getrouwd door een gespierde Lien. Zij was niet...

Verliefde reiziger

gedicht
2.5 met 48 stemmen aantal keer bekeken 13.133
In 't kust-pension kwam liefde hem bezoeken. Zij at haar visje en zijn hart werd warm. De zoutpot gaf hij haar met blijde charm' en hij sprak Engels zonder een woord op te zoeken. Zijn lieven thuis geraakten in het duister want in zijn knieën kwam een oud gevoel. Hij schertste...

Verliefde reiziger

gedicht
3.9 met 23 stemmen aantal keer bekeken 16.592
In 't kust-pension kwam liefde hem bezoeken. Zij at haar visje en zijn hart werd warm. De zoutpot gaf hij haar met blijde charm' en hij sprak Engels zonder een woord op te zoeken. Zijn lieven thuis geraakten in het duister want in zijn knieën kwam een oud gevoel. Hij schertste wervend...