Ik moet nog even bij de werken blijven,
want het venijn zit meestal in de staart.
‘k Had drang om een rondelenraam te schrijven.
Twee versjes nog, dan is de klus geklaard.…
Ik riep U met in mij het schroeiendste venijn
dat ooit uit mensenhart vervloeide in mensenwoorden,
de vrees, de grote vrees in 't afgeschuurd refrein:
De dood, de dood, de dood, het doodgaan, en de doden.
De dood is altijd kort, duurt hoogstens één seconde,
men is dood of niet dood, zoals Stendhal ons leert.…