De tijd schuurt hunne naam van 't outer af;
De mensheid trekt de voet terug,
Wen zij een beeld in 't dreigend wezen trapt,
En gilt: hier ligt een Vorst!
Veel eedler is uw lot, o gij! wiens naam
Mijn staam'lend lied eerbiedig noemt,
Die naam, die door uw lied vereeuwigd blinkt
En leeft en leven doet.
Sarbiewski! ja!…
Maar of ge in schijn het krijgsvuur blust,
En 't beeld vertoont van vrede en rust;
De kalmte, die ge uw ridders biedt,
Is die van 't Thraciesch leger niet.…
Stokstijf en stil aanschouwt men 't werk;
En 't scheen, als waar' de ganse kerk
Vervuld met wassen beelden.
Maar eensklaps zwijgt het orgel stil,
In 't midden van een regel....
De vreemdling krijgt een koude gril,
En de organist zegt: ‘Vlegel!
Wat knoeit gij hier? gij, vreemde guit!
Ik speel nu zelf het lied wel uit’....…
uw beeld verzwaart mijn druk.
Wat heb ik meer te hopen hier beneden?
Vergeefs mijn ziel gestemd voor zacht gevoel;
De snaar, die klonk als mijne, hangt gebroken.
Wat is uw gloed, o Vriendschap! dof en koel
Bij ’t hemels vuur, door kuise liefde ontstoken!…