Een docudrama laat me confronteren
met bio-industrie en dierenleed:
wat ben ik blij, dat ik geen dieren eet!
- Maar plaatsvervangend moet ik mij generen.
Ik word bij 't zien door bitterheid verteerd:
die arme onverdoofde lieve biggen,
die in een soort van harnas moeten liggen,
terwijl een arbeidskracht hun staart coupeert.…
Een veelheid van lichamen vliegt
straks uit; onwetend van het dierenleed
dat straks in de confrontatie met stalen
vogels zijn laatste levenskreten uit.
De boze man zie hem gaan.
De stad, zijn mestvaalt en zijn mensen.
De denkende zielen stapelen weg wat zij
voor hun welvaart niet meer wensen.…
denken ze wel: “Stelletje idioten”
Het doet de Sint enorm zeer
en bezorgd hem een maagzweer
Nee, Sint is echter niet meer zo tevree
werd op de Dam ook nog gerold van zijn portemonnee
En tot overmaat van ramp
klaagt ie over enorme rugkramp
Want alles doet hij nu lopend en raakt bezweet
dit alles door een klacht over dierenleed…
kun je dan nog wel lachen
als je honger ellende dierenleed
en verderf steeds dichterbij ziet komen
steeds meer ziet naderen
richting je eigen erf
natuurlijk blijf vooral lachen
want de wereld is kolderiek en zot
nog even en we moeten het door ons zelf bevuilde
nest verlaten – een wereld zo ontlooft
het opruimen moet gebeuren door nazaten…
Op die dag kwam ik erachter dat er genoeg
mensen zijn die niks snappen van dierenliefde,
laat staan dierenleed!
't Was maar een vondeling, z'n moeder was zoek,
en oké, eerst wilde ik hem niet, maar toen hij
eenmaal ingeburgerd was... weet je hij zat
altijd daar voor de pui te mauwen, mag ik erin...…