Hij draait, de afgeleefde
kreeft, in kringen om mijn vijvers, der seizoenen dolle
dolle naald deert hem, verstokter, blijkbaar niet.
En de verlegen bleke regen al weggebleven is, de doorluchtige
wind, voortvluchtig, in het geheime hout ontweken.…
Op de oever verschijnen snelle tekeningen:
het water van de Ter** is als een kreeft:
een teken van de tijd, een teken in het wit.
Een eenzame man vol hoop
een jonge vrouw die uitrust
een god in drieën: de zee die danst
...........................................................…
bij wijze van afscheid
mee naartoe neem
komt ze tussen
risotto
en kreeft
plotseling
tot de ontdekking
dat haar portemonnee
weg is
bankpasje
ov-jaarkaart
tientallen telefoonnummers
en visitekaartjes
van minnaars
en mensen werkzaam
in de culturele industrie
onder in haar tas
vinden we
alleen
een eenzaam
kaartje…