op zo’n verwaarloosbaar schilderij
van een helbestormende tragedie
over het verval van de schoonheid
gebed
in een vrolijkmakende doodstrijd’
…een aha-erlebnis of vijfhonderddrieënzeventig
en overige nooddruft
gebrande handen
herhaaldelijk
afgelikte vingers
aan een verscheidenheid
aan historisch te noemen vrouwen
traktaten en monologen…
dwarrelenden dwaaltuin waar winden wijs en wonderwijsjes wisperen
staan sneeuwklokskens stil en stout in hun groen-grijze gewaden te glinsteren zacht
tegen het tierlantijnend tempeest dat dartelt en tiert in lichte lust en lach
heffen zij fier hun fijne hoofdskens hoog en harten helder als hemelse hiert
daar zweeft de moerasruiter mild met monologen…
een prachtige dag leek het, zo op het oog
ééntje waarin je zomaar kunt verdwalen
dobberend in een zee van zonnestralen
en op dát moment begon haar monoloog
mijn God, hoe heb ik zo stom kunnen zijn
ik, de nuchterste meid van het noorden
gevallen voor een paar mooie woorden
gevangene van een Frans Bauer refrein
ik, de trut, met mijn contactadvertentie…