Netgedichten

netgedicht (nr. 89.319):

Het Oneerlijke Verhaal

Té bont zal hij het nu niet maken
het blauwspectrum laat hij
derhalve -kortstondig-
buiten beschouwing

want hij heeft al zoveel kleuren bevuild
vergelende tanden gezet in allerhande
goden en (half)dode taalwichelaars
vuurrode tussendoortjes
vuile-handen-hapjes als zandstrooiers
uitgestreken smoelenschotels van de dag…

‘Een zon die net niet doorbrak
of een opgeschorte traan die viel
op zo’n verwaarloosbaar schilderij
van een helbestormende tragedie
over het verval van de schoonheid
gebed
in een vrolijkmakende doodstrijd’

…een aha-erlebnis of vijfhonderddrieënzeventig
en overige nooddruft
gebrande handen
herhaaldelijk
afgelikte vingers
aan een verscheidenheid
aan historisch te noemen vrouwen

traktaten en monologen
mannen van -twijfelachtig- statuur
mausoleumwaardige kandidaten
bij elkaar gefabuleerde praatgraaggroepen
in zeeën van bloemenkransen dansend

over cirkelredeneringen walsend
onder bomen opzettende bomen
een voortmijmerende maan [zonder hoop!]
die de betekenis van het bedrieglijke licht doorzag

en alles veranderde.

Wat hem bracht
wat hij nooit had verwacht
dat hij daar ooit komen zou
waar hij zich op dit moment bevond
boven het plafond van zijn dromen

[uitgestegen als een ware Icarus
zou de jaloerse classicus beweren]

de warmte radicaal absorberend
turbulentie kerend in zijn voordeel
geleerd door overdadig gehobbel
in luchtzakken van het algehele
gekrakeel uit zijn verleden.

Hij glijdt omhoog
en naar beneden
als en wanneer
hij dat wenst en wil.

“Niks prikkelt meer tot poëzie
dan de aan- of afwezigheid
van elke vorm van urgentie.”