Eerst een zogenaamde utopie oogverblindend, wondermooi, schitterend, subliem!
Eindeloos... Tot ik door confrontatie realiteit ontmoet.
Ik zag niks en wou dat ik blind kon blijven. Geen leed, geen tranen, geen pijn...
Maar ja, zo zouden we allemaal wel willen zijn.…
Wanneer jij mij hypnotiseert en ik jouw adoreer
glimmen heldere avonden in onze schemering
jij leeft ons vurig terrein van twee jaar terug in mij bij een goed glas wijn
wat ik illustreer, jouw weer adoreer
de tijd gaat vertraagd in mijn utopie
als jij je weer laat zien
tijdens mijn euforie
en jouw contour verlicht
in het maanlicht
bij…
die in ‘het boek’ staan verwoord
werd blijkbaar weinig gehoord dat aansloeg
hij werd door zo velen en zijn discipelen bedrogen
ach het waren en zijn steeds weer de mensen
die ook nu net als toen elkaar uit eigenbelang voorlogen
geen enkele prediker geen enkel mens
kan blijkbaar zijn boodschap juist verwoorden
het afdoende overbrengen zijn utopie…
Machteloze monologen
van minister-president
manen mensen mensen
in de meer en meer
gemutileerde maatschappij
Malverseren ze massaal,
mateloos en multimediaal,
de merendeels met mondkapjes gemuilkorfde monitoren
Moeiteloos muteren
microcellen van 't monster
Mensbedreigend en mysterieus…
gelach
weerskracht wat jij erin zag
met elk woord voor de toekomst in jouw gezang
toverde jij mij tot een glimlach
verblind dat jij, maar mens was
De tijd staat nu weer stil, met jouw ideaal
dromen in eeuwigheid, stemt de juiste noot
klank uit paradijs, met de nacht in het zicht
geboren nachtegaal, in het avondrood
Leven in utopie…
reus
Overal werd je dik onderschat of genegeerd mits vette afgunst, ongelooflijk onheus
Niemand garandeerde ons een rozentuin dus roeien met de riemen die we bezitten
Heb je mij alvast prima verkocht; ik zie dat dus dik zitten
Een leven zonder Gerard zou een zielige armtierige bedoening zijn zonder elexir
Mens onder de mensen, ergens een utopie…