in flitsen van zilver en gloed
voorgoed door de gesloten oogleden heen (8)
de kop in grof beukende systemen verzonken
langs trillende welwillende g-gillende groeven
als verwarrende armen in ’n draaikolk bonken
en de bruistabletten in ’t uiterst intiem innerlijk (12)
die tralies zijn verbogen op water en brood
waarna ’t ruimteschip door Marsman…
naar de tijd
veerde als suggestie terecht terug
geen feest gaat verzwegen voorbij
zonder de opgediende hogere sferen
de vreugde om het onwaarneembare
niks zal Zeus kunnen doen verklaren
woeste baren die hij veroorzaakte
naakte waarheden van alle mythen
wie genetisch de knoop had geraakt
en dat Herman Gorter mij niet naliet
alsof Marsman…