Een onderwijl verdwenen Surinamer
Heeft Dikkie Dik destijds tot ons gebracht
Ik was klaarblijkelijk 'n jaar of acht
Maar nu nóg entert soms die kat mijn kamer
Door heel mijn leven haast liep metterdaad
Die rooie kater als een rooie draad…
flieder, fladder, faldera
weg met die zwarte bril
daar word ik toch zo somber van
ik breek hem nu in twee
tiepie, tappie, tokolo
ik kijk door roze glazen
alles lijkt veel vrolijker
de dag krijgt opeens kleur
dikkie, dakkie, doremi
voortaan ga ik kiezen
voor groen, geel, goud of paars
dat doe ik lekker zellef…
als ik hier nou heel erg stilletjes en stijvetjes blijf staan
misschien kijkt hij dan iets hoger of juist in zijn kogellager
Miesje Meesmuil, Dikkie Ezelstaart en Kokos Apenkop
gene stroman was er veilig voor zijn ikkeschietzograag
hij schoot alreeds met snotjes, nog maar kinderkleuterblaag
trok zich toen al niet veel aan van jacht- of wintertenenstop…
Dikkie Dik droeg laatst ook zo’n bril in zijn laatste literaire bestseller. Leonardo Di Cappucino trouwens ook. Het maakte zijn film net iets geraffineerder.
‘Eh..oké’, stamelt ze. ‘Ik zie het al. Ik maakte een foutje. Ik dacht dat u een lager abonnement had maar dat is niet zo. U krijgt uw mobiel gratis’. Ze zucht opgelucht.…
1.556
Bezig met laden