IJdelheid
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
335
335(een poƫtische beschouwing)
Ze kamt haar glimlach in het ochtendlicht,
strijkt kreukels glad in spiegelzacht decor,
en fluistert zacht: āKijk mij, vergeet mij nietā¦ā
maar wat ze toont, is slechts de buitenkant.
Ze bouwt een huis van glanzend zelfvertoon,
met woorden als behang van groot vertoon,
doch in de muren schuilt de stille vrees
dat…
Bezig met laden