klokken roepen, helder en duidelijk,
met dubbel geklokte stem op tot de Eeuwige,
vanaf gepaste afstand bezie ik de papades,
in hun donkere, zwarte gewaden,
ik hoor hoe hun diepe, welluidende stemmen,
vervoerd door passie, de stille ruimte
van de witte Griekse kapel vervullen,
deze kapel, hoog en hemels gelegen,
op de noordelijkste top van Korfoe…
Een paar jaar geleden zitten zij en ik tijdens een herfstvakantie te genieten van een schilderachtig pleintje op het Griekse eiland Korfoe. Ik probeer ons welbehagen reliëf te geven door op te merken dat men in het vaderland nu waarschijnlijk wordt geteisterd door wind en regen. “Ja maar,” merkt mijn moeder op, “het bankje is wel hard.”…
589
Bezig met laden