Bewegingloos
wacht ik op het helende
voorbijgaan van de nacht
de oude comtoise meldt
drie-en-twintig uren
en dertig minuten
in één gongslag
Mijn God, wonderen bestaan.…
Verwonderd zoekt zij
langs ijzeren wijzers
van de comtoise naar
gestolen tijd
monotone tikken brengen
adem noch uren dichterbij
helder wordt plotsklaps
het laatste beeld
alras schimmig vervagen
ooit gesproken zinnen
donderslagen komen in de
donkere uren veel later
het verlangen naar
de herfst schiet
door haar heen als
hete…
Het geluid van de Franse comtoise is eentonig en brengt me haast onder hypnose. Hoewel het lijkt, of de slaap me in zijn greep heeft, zijn mijn ogen wijd open en staren zonder knipperen recht vooruit. Mijn geest concentreert zich op één punt: een witte vlek op de schoorsteenmantel boven de open haard.…