ik schilder
in mijn hoofd
het erf van mijn ouderhuis
een rechthoekig
veldje gras met afgemeten
rode rozenperk
de strook aarde
met geurende floxen
en dikke dotters
om mij
daarin nog eens
te kunnen verliezen…
Floxen knikken elkaar vriendelijk toe.
Als een klamme deken hangt de warmte
over de tuin. Ik veeg een druppel zweet
van mijn bovenlip, verwijder een wesp
uit het lege glas en vraag me af
hoe de toestand in Darfur is
met al zijn hittebestendige onmacht.…
En ook niet voorbij de borders lopen want de floxen moesten nog om en om ingekort worden. Een ideaal werkje met de hand!
Een blik werpen op bomen en struiken was ook niet zonder gevolgen. Altijd was er wel een takje dat over een plant hing of eventueel het pad zou kunnen belemmeren.…