heel langzaam
worden ze weer blauw
al blijven ze gebroken
maar een kleine opening
reflecteert wat licht, laat zien
hoe het zou kunnen zijn
een aarzelende zonnestraal
waagt zich aan het grijs
met een fragiliteit
waar zelfs de hemel
van gaat blozen
en als zelfs dát grijs kan verkleuren
wat houdt jou dan nog tegen…
Klaprozen bloeien,
bloedrode bloemen vieren en sieren het leven,
bewust van hun schoonheid en fragiliteit;
Het graan is volgroeid,
groene stengels staan te rijpen
tot gouden aren vol voeding en zaad;
De akker baadt
in de warme zomerzon,
wiegt, deint en danst in de wind,
wetend wat haar wacht;
Graan en bloem spelen,
laten zonder spijt…
krijtwitte strepen vervagend in de lucht
hoge sluiers van condens zoeken zonlicht
maar worden verdreven door hun eigen
fragiliteit verwaaid in de hemelwinden.…
het huilen van de wereld
plensend op de aarde
in mijn straat
symfonisch en romantisch
neerdalend op mijn ruiten
vertederend en balsemend, als liefde
mijn liefde
die 's avonds door mijn geest danst
en plots is ze daar
in een diamanten schoonheid
schitterend van liefde
mijn liefde
zoals onze liefde
de fragiliteit van kristallen lelie…
We zaten onder het afdak
terwijl het bleef druppen
langs de rand van wat we hadden gezegd.
Woorden lagen open
tussen ons in—
kapotgeslagen zinnen
waar niemand nog doorheen kon lopen.
Jij keek opzij.
Ik naar de grond
waar water zich verzamelde
zonder te kiezen waarheen.
Iemand verderop lachte
alsof niets verschoven was.
Wij zeiden…
890
Bezig met laden