Ik hoor de versjes in de verte, en lees achter mijn oogleden de vlekken die de lampen er op brandden. Aanzwellend en neerzijgend glijden de geluiden door mijn hoofd heen en weer en versterken het suizen dat ik voel net onder mijn kruin en de duizeligheid die klopt bij mijn slapen. Ik voel dat mijn borst klam is, door het plakken van het geelgroene t-shirt…
Soms overvalt het haar nog
terwijl ze naar de sterren kijkt
wegdrijft naar waar licht ontspringt
Bevend kruipt zij in haar bed
veilig onder haar dekens met ademgat
aan de zijkant, want het onzichtbaar
wezen vreet altijd eerst het hoofd
Tijd nu voor een goed gesprek
maar hoe gaat dat zonder kop…