het dorstig renpaard volgt een waadvogel
verwaand spoort de pikeur zijn onwillig lamoen
terug in de piste waar verdwaalde woorden
hoefafdrukken in het zand
daar spreekt je pen en schrijft je tong tekens
door het rennen uitgewist opnieuw het zicht
en jaarringen scherpen de tijd
die uitgerekend in papier verdwijnt…
Mist, zonder luchten, zonder lach.
`n Dag, op voorhand saai.
Daarom nu, maak ik graag gewag.
Van de buiging van de kraai.
`t Was `n geluk, dat ik `t zag.
Want, zó, bijzonder fraai.
Al duurde `t maar `n oogopslag.
De buiging van de kraai.
`k Keek z`n kant, per ongeluk.
Maar `t gaf m`n dag `n draai.
Jawel, `n sierlijk meesterstuk.
De buiging…
van de lamoenstok
en losmaken aan beide kanten
bij hollandse ligtogen is 't zo gepiept
daar kruipt een bakvis door
't oog van de naald
Tot op heden alsook op dit moment
rij ik met een open ligtoog
en ben langer met uitspannen bezig dan voorheen in hollandse luchten en blauwe lichtogen
hoe dit alles dan evenwel zij,
met gesloten lamoen…
547
Bezig met laden