heden is overleden
onze juffrouw tok
onder druk van
medebewoners
werd zij door ieder
aangerand en
toch gemeden
zij tobde al lang
met haar tenen
aan iedere poot
wildgroei bleek haar deel
maar ondanks hoger ingrijpen
werd het haar te veel
vanochtend tegen
onze kloostermuur
rond tien uur
werd zij ontzield aangetroffen
de ogen nog geopend…
Als niets je meer boeit,
je ogen vermoeid
de wereld inkijken,
die kleine wereld
van een woonkamer
van twaalf bij acht meter,
gedeeld met acht
medebewoners en
verpleegkundigen,
als je het nieuws kijkt
maar niet meer weet
wat je ziet in dat
kleine wereldje,
als iedereen je vriend
is of vijand in
die kleine gemeenschap,
als je verder…
Ik ken een medebewoner,
die ligt de hele dag op de bank.
En maar typen op z`n telefoon.
Soms wandelt hij over de afdeling,
op zoek naar koffie en wat eten.
Maakt zelden een praatje.
Het fietsen lukt niet meer,
stukjes lopen gaat nog wel.
Hij zegt: `ik kan niet, ik kan niet.`
Bemoeid zich met bijna niemand.…
zonder baan
zonder vrienden
alles is hij kwijt
maar hij leeft
hij is er nog
weer een dag overleefd
en hij geeft niet op
hij staat weer
Een lintje voor de vrouw
die voor de dieren zorgt
de vogels en de egels
de bijen en de vlinders
alles doet ze wat zij kan
om een klein stukje aarde
bewoonbaar te houden
voor onze medebewoners…