Mortuair
netgedicht
De doden liefhebben is een koude kunst
Ze doen je geen pijn, branden je niet af
Het continu naijveren uit afgunst
Zoals bij welzijn gebruikelijk was
Is over en hun voltooide bestaan
Een wijn die geen lauwerkrans meer behoeft
Een honing door imker en bij beproefd
Die men in korven en kelders doet opslaan
Zo oorbaar als op vaas gezette rozen…

Bezig met laden