De accu leeg, de emmer vol
Ik wil rust, doe mij een lol
Chaos slaat mij op mijn smoel
Ik vecht terug, maar tref geen doel
Overweldigd ga ik neer
Tel tot tien of liever meer
Breng mij desnoods naar mijn graf
Dan ben ik van alles af
Het duurt even voor het zakt
En mijn systeem zich weer herpakt
Ik veeg mijzelf bij elkaar
Zeg aan mijzelf…
Daar komt de regen weer,
als een oude herinnering.
Op mijn hoofd,
in mijn gedachten,
tussen dingen
die ik liever niet meer voel.
Wandelen in de wind,
me laten meeslepen
zonder te moeten uitleggen waarom.
Praat met me,
zoals geliefden dat doen.
Loop met me mee,
alsof we nergens heen moeten.
Blijf nog even,
alsof weggaan niet bestaat…
De prikkels worden mij teveel
Emotie's vliegen naar mijn keel
Ik kan de vele indrukken niet meer verwerken
Dat laat mijn zenuwstelsel mij dan ook zeer goed merken
Het eist nu zijn hoognodige rust
Ik ben mij daar dan ook zeer van bewust
Als ik verkeer in deze staat
En weet dat dit niet zomaar over gaat
Er zware hersenmist ontstaat
Ik me haast…
Op school ben je echt een karakter,
de leraar zweert, je bent een sieraad.
Maar bij de voordeur breek de meter,
alles stoort en de sfeer wordt kwaad.
Die paardenbloem was wild geplukt
beveiligd tussen de tassen en de stress.
Nu mist er één blaadje en je bent gespannen,
dit is verschrikkelijk , niks minder dan dat.
Je kijkt niet zomaar…
Zonder huid
slechts bijeengebonden
door een
strak gesponnen
dun vlies
terwijl daar buiten
de winter van de lente verliest
ik hoor
het zachte zingen van de putter
een kalm en lief geschutter
O raak me niet
raak me niet aan
alles raakt me
zonder huid
zelfs het geluid
van een
onschuldige
roodgewangde
zachte
putter…
92
Bezig met laden