Daar komt de regen weer,
als een oude herinnering.
Op mijn hoofd,
in mijn gedachten,
tussen dingen
die ik liever niet meer voel.
Wandelen in de wind,
me laten meeslepen
zonder te moeten uitleggen waarom.
Praat met me,
zoals geliefden dat doen.
Loop met me mee,
alsof we nergens heen moeten.
Blijf nog even,
alsof weggaan niet bestaat…
De prikkels worden mij teveel
Emotie's vliegen naar mijn keel
Ik kan de vele indrukken niet meer verwerken
Dat laat mijn zenuwstelsel mij dan ook zeer goed merken
Het eist nu zijn hoognodige rust
Ik ben mij daar dan ook zeer van bewust
Als ik verkeer in deze staat
En weet dat dit niet zomaar over gaat
Er zware hersenmist ontstaat
Ik me haast…
Zonder huid
slechts bijeengebonden
door een
strak gesponnen
dun vlies
terwijl daar buiten
de winter van de lente verliest
ik hoor
het zachte zingen van de putter
een kalm en lief geschutter
O raak me niet
raak me niet aan
alles raakt me
zonder huid
zelfs het geluid
van een
onschuldige
roodgewangde
zachte
putter…
49
Bezig met laden