Hoe lieflijk zijn de voetjes
van de poetsvrouw
die tussen twee dweilen in
een lieflijk woordje brengt.
Hoe lieflijk zijn de handen
van de vroedvrouw die als
allereerste het kindje
in moeders handen legt.…
De poetsvrouw neemt het stof op
en zingt
een blauwe maan houdt haar staande
en alleen
er schuilt naast dit lied
een duidelijk perspectief in haar gebaar,
een bijna geruststellend ritueel
ze lucht de kamers,
weg alle geurtjes,
alle vlekjes gewoonte,
alle stof
tot nadenken
of buitenwaaien
gedoemd.…
De tafel staat voor ons tweeën gedekt
Hoewel jij al maanden verdwenen bent
Jou vergeten heeft geen enig effect
Elke mogelijke omkering went
Je foto’s hangen op dezelfde plek
als je ze laatst thuis hebt aangetroffen
De poetsvrouw gaat tekeer op elke vlek,
Maar alleen ik mag de kaders stoffen
Je kamer onaangetast gelaten
Alsof je hier al…
Ik heb wel een kokkin annex poetsvrouw genaamd Zulma. Ook een heel lieve, warme mens, die pens met pangebakken appels klaarmaakt, zoals je dat nog nooit geproefd hebt. Ik ken je nu niet goed, maar anders moest je zeker maar eens komen eten, duimen en vingers, maat, duimen vingers.…
Raskolnikow lijkt hierin zo weggelopen uit een scène van Monthy Python: verkleed als kuisvrouw (ik gebruik hier opzettelijk het Vlaamse woord kuisvrouw, zo’n alledaagse uit de straat weggeplukt, en niet zo’n Nederlandse voorzichtig-de-pink-in-de-lucht-houdende poetsvrouw), maar met iets te veel haar op de benen, iets te hoge stem om niet te zien dat…