nog is mijn dans niet verlopen
zelfs niet uitgedacht in het
aangezicht van welk doel
dan ook
het schuiven met paralellen
die over elkaar heen tuimelen
raken slechts kale wanden
die houvast bieden aan de
geëtste voorspellingen die het
zuur beitsen met de bitterheid
van de eens zo smaakvolle
ameublementen, lijken nu nog
slechts droompilaren…
mijn hele koninkrijk ligt
gelegen aan de gaba a
receptoren, overgevoeligheden
vertolken de waanzin die ik
merk te mogen lezen
in alles wat ik zoek en vind
het balanceren op het randje
van het trottoir vertolkt de
angst die in een persisterend
molecuul nog tot kleinere
eenheden wordt gesneden
explodeert wonderlijk
in al mijn zintuigelijke…
nu de wegen zich haasten
bomen en struiken in
omsingeling raken
is het brein ongehoorzaam
aan alles wat zich opdringt
slaap lijkt op een vergoten fles wijn
die in de gootsteen haar weg vindt
naar een groter, bescheiden nat
waarin zij zich mengt met de resten
van dat wat mij ver weg van het leven lokt
door het in eigen taal verslindende…
het luistert de nacht in stapelt de dag
herleeft het etmaal, ervoor en erna
balanceren op het grote vlak, de vloer
de straat en het eelt dat schuurt
over de ruwheid van de laan
waartoe het pad me leidt
alsof het kind in mij speels de rondjes
draait die het lot laat duizelen
in de scherven van zijn plezier
hij weet nog niets van het spel…
233
Bezig met laden