Handen laten los — eerst aarzelend,
alsof de aarde zelf nog roept
maar langzaam wint de lichte drift,
die alles naar de hemel trekt
Ze stijgen op, langs tak en vogel,
langs het zachte goud van het licht,
tot beneden Capelle kleiner wordt,
en het Schollebos een herinnering.…
In de doorkijk van het kalend groen
ziet de wandelaar tussen licht en schaduw,
het Schollebos opnieuw geboren worden
in elke nieuwe morgenstond.
En in het stille nagenieten
blijft nog lang de gloed bestaan,
waar hemel, water - en even, jij -
onlosmakelijk samen zijn gegaan.…
Alsof de aarde nog één keer bloeien wil
voordat de winter haar wortels raakt,
heeft zij met avondrood en witte vlokken
het Schollebos met een mooie hoed verrast.
Tussen het koperbruine blad staat hij,
een kleine weelde in het lage licht.
Wie hier vertraagt en even knielt,
ziet de rafels oplichten langs zijn steel.…
Het regent zonnestralen
tussen takken, blad en lucht,
alsof de ochtend zachtjes fluistert
dat de nacht weer is gevlucht.
Over het gras ligt gouden stilte,
een deken van geduld en groen,
waar dauw nog even blijft vertellen
van het donker van daarnet.
De bomen staan als oude wachters,
hun stammen diep in mist gehuld,
maar…
Ik werk hard aan de afbouw van mijn volkstuin
op te ruimen, af te voeren, klaar te maken voor verkoop
niet alleen overdag, zoals vandaag, vanmiddag
maar vooral ook in de nacht, in mijn dromen
Dan komen mijn buren langs om mijn exit te evalueren
en zelfs de dominee komt informeren
en soms 2 vliegen in 1 klap
de kandidaat koopster wil me ook…
147
Bezig met laden