het was niet
dat ze zijn stem
niet hoorde
ze voelde alleen
de kilte die haar
lijf besloop
het was niet
dat ze hem
niet zag
ze staarde alleen
naar zijn
bewegende mond
het was niet
dat ze niet
op hem reageerde
ze glimlachte alleen
flauw knikte ja of
nee zoals verwacht
het was niet dat
ze te lang bleef zitten toen…
het was niet
dat ze zijn stem
niet hoorde
ze voelde alleen
de kilte die haar
lijf bekroop
het was niet
dat ze zijn gezicht
niet waarnam
ze kon slechts
staren naar een
pratende mond
het was niet
dat ze niet op
hem reageerde
ze glimlachte wat
knikte ja
knikte nee
het was niet dat
ze na het gesprek
bleef zitten…
het was niet
dat ze zijn stem
niet hoorde
ze voelde alleen
kilte die
haar lijf besloop
het was niet
dat ze hem
niet zag
ze staarde slechts
naar zijn
pratende mond
het was niet
dat ze niet op hem
reageerde
ze knikte ja en nee
een flauwe glimlach
zo nu en dan
het was niet
dat ze bleef zitten
na het gesprek…
twee stoelen
een kale kamer
waar niemand
lang verblijft
twee krukken
aangerukt
zitten dan maar
weinig woorden
voor het vonnis
een vlieg rust op
het heldere raam
licht en warmte
van buiten trekken
troostend aan
facetogen zien
geen barrière in
het vensterglas…
na het vonnis de hechtenis
wezenlijk in arrest
beslaglegging op lijf en leden
in beweging gevangen
na de twee minuten rust
van John Cage
de transformatie naar
een aanhoudende stilte
in het blauwe licht…