er komt een beeld voorbij
woorden fladderen door mijn gedachten
ze laten zich niet vangen
totale chaos in mijn hoofd
een wordingsproces buiten mij om
geen zeggenschap over je eigen tekst
laat maar gaan
het komt nog wel
plots schrijf ik iets neer
is dat wat ik zeggen wou?
mijn uitgangspunt was toch anders?…
als ik je delf
uit de verzonken dam
vertel ik
over rauwe
ijskoude plakken klei
en warme
gebakken stenen
uit je huid pers ik
de eeuwen
die wij dragen
wanneer ik je omsluit
mijn hitte
in je borst ontbrandt
versmelten we
binnen mijn
gewelven
zal ik je baren
onze vlammen
smoren
tot we nagloeien…
En zo zwierf deze projectie, deze nog ijle figuratie van dit buitentijdse wezen, miljarden jaren mee met het wordingsproces van deze kosmos en toen eenmaal een planeet zodanig positie had gekozen om zijn lievelingszon en nog even later, zette deze persoon zich neer in grazige weiden, omringt door prachtig struweel en scheen een warm zonnetje op zijn…