De mens is klei in eigen handen,
een vorm nog zonder vaste rand,
een stille kiem van wat kan worden
in het half verlichte land.
Ik heb geen vastgelegde lijnen,
geen spoor dat mij de richting geeft,
ik ben het zelf die, tastend, zoekend,
mijn dagen vormt en verder leeft.
Ik brak mijzelf aan oude zekerheden,
viel soms uiteen tot losse grond…
Dissipatieve structuren vertonen de dynamica van zelforganisatie in haar eenvoudigste vorm en daarbij treden de meeste verschijnselen op die kenmerkend zijn voor het leven - zelfvernieuwing, aanpassing, evolutie en zelfs primitieve vormen van "geestelijke" processen. (...)…
256
Bezig met laden