Zilverrug dicteert, over de ruggen van zijn vrouwen.
Wordt het liefst gevlooid, zoals hij zelf vlooit.
Alles in het kader van het groepsbewustzijn, als
hij kon spreken, had hij het zwijgen ertoe gedaan.
In de kantlijn edoch, rapen jonge apen hun moed
bij elkaar, vrolijk kwetterend, ze vinden Zilverrug
maar raar.…
langer vlooien
dan de woorden van zijn boom
omhooggevallen als een aap
om in zichzelf te geloven
zittend in zijn apenkooi
met het primaat van zijn verstand
Bananenschillen nam hij op
om wat te klooien met een ander
apenstreken uit te halen
lippentuitend naar de dood
in herenjassen was hij eender
zoete broodjes aan het bakken
als een zilverrug…
1
Bezig met laden