Mea culpa

...en wie meer wil weten over deze
netelige telraamkwestie zij verwezen naar p.227 van Cliënt E. Busken (Jeroen Brouwers)...

Mannen kunnen zonder telraam
't past wel in hun edel kraam,
gauw uitgeteld alleen die paar
niet eens een zoeken en zo klaar
Tijd te over in de stilte bij het meer
en als 't nietsdoen je dan zeer,
wat rest een beetje bessen en wat braam
en heel misschien een vleugje schaam
tel dan eens de sterren in de nacht
mag met telraam, maar door wie bedacht?
En daarna, hoewel in Zweden,
bedenk hoe mee ze leven deze leden

...ach, zolang 't geheel
maar meer is
dan de som der delen
(oud Chinees spreekwoord)...

De abacus? Nee daar snap ik geen kloten van.

Ik zat een maand ingesneeuwd in Midden Zweden, 2004, toen ik om kwart voor vier nog even wandelde naar het naaste meer, kwam het volgende gedicht binnen, zie kick van Jan Jacob Krediet

...zonder telraam, hoop ik...

De Zweden vieren vanavond hun “midsommerfest”. Altijd op een vrijdagavond dus het kan op 19 tot en met 25 juni vallen. Je moet natuurlijk niet hoeven te werken na het innemen van de nodige alcoholische versnaperingen.
Het wordt hier inderdaad niet donker. Toen ik gisteravond tot diep in de nacht genoot van de stilte en het licht moest ik denken aan het korte gedichtje, zeer vrij naar het Chinees, van Cees Buddingh: “De zon komt op, de zon gaat onder. Langzaam telt de oude boer zijn kloten.”
Ik voelde me die alles relativerende oude boer. Het zijn er nog steeds 2 trouwens.

Het is wellicht de zomerzonnewende
Het zonnelicht in de midzomernacht
Het mea culpa dat je ons nu bracht
Is een vergissing zonder veel ellende

Wat doen wij lagelanders hier beneden
We zeuren over 't weer, maar toch tevreden...