Alle inzendingen van Cor van

Het klink zo vroom en zo spontaan laat alle neuzen één kant op staan! Waar komt die wijsheid toch vandaan? Ik denk dan hoe zou dat verder gaan? Want dan kijk je niemand meer aan! De kerk geeft kleur dat maakt me blij! Als één boeket zijn we, maar toch vrij! Niet gekneed als een bonk grijze klei! Maar in pluriforme harmonie zijn wij! Ik!…

Ze staan rechtop met de armen over elkaar zeggen ze zwijgend je komt er bij mij niet in! Rondom hun territorium staat een dikke muur. Jezus kijkt er dwars doorheen gunt ze de openheid van een kind. Maar eerst moeten ze de armen los gooien de handen open doen. Zich vooral kleinmaken bukken en dan misschien! Kunnen ze dat kind bij Jezus…

God is van een andere orde. Voorbij aan wat bij ons is en bestaat. Wetende van eindigheid trekken we onze grenzen. Zinnig praten over God is vanuit je ervaring. En als je die Naam noemt moet je weten dat jouw betekenis van die Naam afwijkt altijd. Spreken over die Naam kan alleen als je God jouw God noemt. En wanneer je vraagt bestaat…

Een leven lang kunnen we wachten uitkijken naar een goede samenleving. Maar toch verdwalen zo vaak onze gedachten goede economie, boven vrede en vergeving. Als alles op het ik gericht is, en we elkaar niet zien als schepsel serieus, dan is vooruitgang fout en mis en kerstmis alleen een wassen neus. Ja recessie nu! in onvrede even…

Omdat mijn woorden niet toereikend zijn. Klinken klanken vanuit eenzaamheid en pijn. Ik wil je verstaan, verward is jouw praten. Vaak heb je mijn onmacht in de gaten. Soms botsen mijn woorden, met je kreten. Maar ik ben bij je, zal je niet vergeten! Terwijl jij steeds hetzelfde doet en zegt, blijft je gezicht eerlijk, helder en oprecht…

Hunkerend naar liefde. In veel gedaanten vervormd en verdrongen. Zo sta ik tegen de muur voel ik me veilig. En af en toe doe ik een stap vooruit, maar! Alles komt dan op mij af. Terug wil ik naar de veiligheid van staren en turen in het niets. Zittend op de grond met de muur als steun bid ik. God! weet u nog wie ik ben? En wanneer…

Een mooie klim naar boven wandeling met fraai uitzicht. Die vrije wijde wereld! Dan ga ik binnen, word stil, op deze berg van diepe duisternis sla ik mijn ogen op. Hier stonden beesten, die mensen als dieren behandelden. Een waanzinnig moordsysteem werkte als een langzaam gif. Ik wil hier nooit meer naar toe zei ze wilt…

Ook in de hutten van Darfur Worden kinderen geboren. Schamel, en armoedig. Geen uitzicht op beter. Maar wat een stil wonder! Alles delen ze! Ook op de velden van Darfur zijn herders ondergedoken. Ze hebben geen land, geen schapen, geen werk. Maar wel, vriendschap, liefde. Alles geven ze! Hier ver weg van Darfur Vieren we kerstfeest…

Ik neem me voor vooruit te kijken. Al is het leven toch vaak een vraag. Alles wat komt het blijft misschien? Maar toch uw toekomst is niet vaag. Ik neem me voor weer kind te zijn vertrouwen blindelings elke dag! Uw goedheid Heer maakt mij weer klein. Maak dat mijn liefde groeien mag. Ik neem me voor in het nieuwe jaar mens te worden, ontplooi…

Dank U lieve God dat ik in de ogen van een kind een wereld mag zien die niet ingewikkeld is. Mijn wereld is zo vaak een gevoelloos lot, geen mededogen. Dank U dat ik dit bij haar weer vind. Ik lees geen angst in haar lieve blik. Zij voelt zich in haar wereld niet alleen, terwijl ik soms stik. Omdat ik bang ben iedereen…

Ze zit alleen in de kerk nu geen bezoekjes meer. Tot over haar oren in het werk voor anderen en haar Heer. Ik voel me opgesloten bid ze zacht soms zo gevangen in kerkelijke taal! Is dit wat U van mij verwacht? Is dat het allemaal? Een stem komt binnen in haar hart. Ook Ik zit hier vast en wil naar buiten! Toen zijn ze samen er even…

God vult geen gaten op waar wij die steeds slaan. Een wereld op haar kop komt echt bij ons vandaan! Alles wat bij mensen hoort geluk maar ook verdriet, wordt in gebed verwoord aan Hem die alles ziet. Komt God dan uit het niets? Als een mirakel, onverwacht? Zijn Troost is toch zoiets dat meegaat elke dag! Ons hele volle leven is Hij Altijd…

in blind vertrouwen al zijn gangen nagegaan de aarde torsend…

aanlandige wind tekent duinen met flarden opgestoven strand…

Uit de gewelven de zachte stem van cello die mij verwoordde. Geen tranen waren gevallen, afscheid was kus, en: vrede, vrede. Het paradijs was zonnige kerkhofstilte, de hemel was blauw. Je wist je einde voltooiing van je kunstwerk, grensloze liefde. Jouw stem was stilte van eindeloos aanbidden…