De maan hangt stil te dromen
boven het slapend veld
zij fluistert aan de bomen
een zilver zacht verhaal verteld
De nacht houdt haar gevangen
toch straalt zij zonder spijt
in licht dat blijft verlangen
naar zon die 's nachts verdwijnt…
Donkere
wolken koppen
boven woeste golven
drijven naar de duinen
staande op het lege strand
zie ik ze komen boze luchten
word ik nu de schaduw van mezelf?
Of laat ik nu gebeuren wat er komt?
De wind trekt aan mij en word ik gegrepen
door de ontembare natuur en verliest nu mijn eigen overmoed…
105
Bezig met laden