De stilte in de ochtend
die gaat zo snel voorbij
dat vind ik altijd jammer
de rust die maakt me blij
zo hoor ik weer de vogels
eerst even heel voorzichtig
daarna met meer vertrouwen
steeds minder schichtig
het leven gaat mij goed
ben meestal opgewekt
en toch best tevreden
`t hoeft niet altijd perfect
voel meer de zachtheid…
De liefde heeft me gekrenkt
gekraakt, bijna kapot gemaakt
ik schreef haar boze emails
de een na de ander achter elkaar
dacht hoe krijg ik het voor mekaar
ik schreef zo makkelijk door de drank
alle frustraties zijn eruit
en daar heb ik haar voor gebruikt
ik had spijt, verdriet, schaamte tot en met
ze vertelde het aan iedereen
zo kreeg…
Ik ken een medebewoner,
die ligt de hele dag op de bank.
En maar typen op z`n telefoon.
Soms wandelt hij over de afdeling,
op zoek naar koffie en wat eten.
Maakt zelden een praatje.
Het fietsen lukt niet meer,
stukjes lopen gaat nog wel.
Hij zegt: `ik kan niet, ik kan niet.`
Bemoeid zich met bijna niemand.
Ontvangt vrijwel geen bezoek…
29
Bezig met laden