Alle inzendingen van Guido

In een boom in mijn tuin Een koppel koolmeesjes Ze vliegen af en aan, tot d’ avondstond Wat vond ik in hun nest? Mondmaskerstikzijde waarin tien vogeltjes, met open mond © SABAM…

in een vogelnest uit bijeengebekt plastiek - vijf open mondjes…

De bladerloze bomen, on- gedurig en verlegen, staan vechtende in de voorjaarswind, en weg- en weêrgeslegen; ze buigen, dat de grond opheft en dat hun wortelpezen, hoe vaste ook en hoe verre en die- pe zijwaards ingevezen, begeven moeten. ’t Zoeft alom en ’t zucht. De takken tieren lijk wolven, die verhongerd in de wilde bossen zwieren. Geen…

winnaar marathon gebruikt snaren als veters - klinkende zege…

‘k Zal mij van te dichten zwichten, zo ‘t mijn hart niet wel en gaat: wie kan rijpe bezen lezen van een tak die droge staat? Laat de lieve wonnenbronne, laat het leutig zonnenvier, laat de verse blommen kommen, laat weerom de lente, alhier! Dan ja, zal ‘k genezen wezen, opstaan en, gespannen fel, of ‘t een klare snare ware, dichten ende…

zij maait het gras en verticuteert tegelijk - op haar naaldhakken…

op zijn zestigste, ontdekt hij de poëzie, alsook het leven…

eerste sneeuwtapijt - vogelvoetstapjes zijn naar het zuiden gericht…

twee kippenbouten als drumsticks op de borden - tok – tok – tokke – tok…

kleinkind op bezoek zij graaft naar haar wortels - fotoboek als schop…

De deuren van de Oosten gaan, nog nauwlijks, even open en toe, gelijk, de laatste keer, des vege wimpers doen, die henengaat in ‘t eeuwige. Ach, ‘t is avond nog eer ‘t noen kan worden! Is geen dageraad, geen dag ons meer te hopen? Gij ook, voor eeuwig, gaat gij, oog des Hemels, nu verdwijnen? Gaat ‘t duister worden…

straks naar kerstfeestje ik moet nuchter blijven - mijn vrouw gaat rijden…

een misthoorn verspreidt zijn lage tonen - dertig roerdompen…

buikspreker grijpt plots naar het hart van zijn kniepop, die een doodskreet laat…

pagadders schieten propjes papier naar mijn hoofd - ze raken mijn jeugd…

Grootmoe wil eens naar zee Heeft ze nog nooit gezien Dat is een droom van haar, die ik vervul Maar op den dijk roept ze: “Miljaardenondedju! D’as niks dan water hier, ‘k krijg pijpenkrul”…

ventje leert drummen op oma’s koekjestrommel, tot zij héél hol klinkt…

aan de waterkant - een doorzichtige heli - beekjuffer in nood? met een snoepduik vangt een ijsvogel een visje - breken van water hap in regenboog - beekforel waant zich even wereldkampioen! avondschemering - bevers schillen wat twijgen - diner bij maanlicht net voor ik wil gaan, kijkt een libel in mijn lens - ze blijft én gaat…

Er klonk een getjirp in de kamer Zijn ’t krekels of kevers, whatever? Een "Beatlesrefrein", is doorgaans heel fijn, maar werkt op den duur als een hamer…

mistige avond - de verkeersborden spelen weer verstoppertje…

mistige bosrand een forse kapstok duikt op - een lage oerkreet…

doelman afgedankt - geen doel meer in zijn leven - op zoek naar vangnet…

na het verlies, heeft zij zich hersteld als traag wegtrekkende mist…

Als de ziele luistert spreekt het al een taal dat leeft, 't lijzigste gefluister ook een taal en teken heeft: blâren van de bomen kouten met malkaar gezwind, baren in de stromen klappen luide en welgezind, wind en wee en wolken, wegelen van Gods heilige voet, talen en vertolken 't diep gedoken Woord zo zoet... als de ziele luistert!…

in een roeibootje een pas gehuwd koppeltje - het deint op en neer…

Ze treint steeds eerste klas Wijst subtiel naar haar buik, want als je zwanger bent is dat gegund Maar op controledag Ontegensprekelijk zwicht ze voor ’t feit dat ze een bierbuik runt…

Gepoeft, gepaft, ge'n hoort niet el, met wappers en met wissen fel, als smijten, slaan en buisen, dat beide uwe oren ruisen, op vodde en lap en vuil tapijt, dat ‘t kuilt en wentelt wijd en zijd, van ‘t stof! De greppen zweren vervaarlijk, onder ‘t scheren der groeve en fijne bezems, daar ‘t gerokte volk mee henenvaart…

terwijl ze met haar impresario belt, legt ze haar haar goed…

Op de trein zit een kind Het moet plots op zijn po Jan is pas zindelijk én dus héél fier Pa zwiert zijn plas met een Felicitatiekreet door ’t open raam en (w)int warm fluitjesbier…

Nooit en streelde er mijne wangen traan zo dierbaar en zo lief als die ik heb opgevangen in de plooien van uw brief, zoenend hem zo menigwerven eer dat ik nog tenden was, vrezende eerder hem te derven hoe ik snel- en snelder las. Ja, een kind dat blijve uw herte, schoon al ‘t ander manlijk zij, ende, vriend in vreugd en smerte, heb ik u,…