Hun paspoorten liggen open
op de balie van de middag
blauwe boekjes
vol stempels, nummers,
een waarheid in vakjes gedrukt
maar ergens diep in de nacht
reed angst mee over de grens
Rabies verschoof van datum
één dag maar —
één ademtocht voorbij de wet
van dierenartsen en regels
die strak willen blijven staan
later
een sticker eroverheen…
Vannacht luisterde
ik naar mijn stilte
hoelang is ongewis
stel,
er was een scherm
dan was een
correctheid gewis
ik schrapte mijn
fout
fout
daarna bleef
niemand over.…
Vuilnis staat weer
in een rij
alsof het wacht en
kijkt naar mij
wat werd verworpen
achteloos,
ligt daar nog steeds
verrassend broos
een lepel buigt
een sok alleen
een brood dat hard
werd, droog als steen
zij liggen daar
zonder verband
vormen toch een
vreemd bestand
de deksel sluit
maar nooit geheel
er blijft altijd
iets…
Daar,
in de ruimte
tussen twee gedachten
kan iets oplichten
geen antwoord
een herkenning
dat
het bestaan
zichzelf
door de mens heen
probeert te begrijpen.
datgene
wat blijft wanneer
alles even ophoudt.…
meer dan 60 keer het woord
liefde
boven berichten
die niet eens door mij
gekozen werden
ze lagen tussen wat mij
niet mag vinden
wat gefilterd wordt
afgeschermd
beschermd-
gelukkig
maar ook 60 pogingen
om mijn stilte te omzeilen
verschoven uit mijn zicht
alsof mijn grens een
technische fout was
slecht belicht
alsof afwezigheid…
hij leek zichzelf
te zoeken
ingegraven in haar schoot
begon hij plots
tegen niemand-
een gesprek met een
medepassagier,
is ze lief?
ja, ze aait tenminste
dat denkt ze
is ze mooi?
tja...
mag ik haar foto?
nou, liever niet
die zijn verzonden
en daar ontvang ik
lovende kritieken
en verder..
even als mannen
onder elkaar,
hij kende…
ze zit netjes
rechtop
zoals het hoort
woorden gestreken
handen schoon
aan
de nette kant
dat in stijl
volle interieurs
bouwen
dat heet de
diepte
der literatuur
echter alles staat
zo dicht naar elkaar
dat er niets meer
ademt
alleen het voor de hand
liggende grijpen
genoemd
begrijpen
elke kier dicht
gekit
met smaak en…
51
Bezig met laden