Alle inzendingen van Hans

Herinneringen worden opgeslagen oproepen kunnen we ze om dit alles weer te beleven boeken overrompelen penselen schrijven boekdelen het linnen krijgt kleur achtergrondmuziek in variatie uitingen verdeeld met contrasten toegevoegd aan belevenissen herhaaldelijk teruggekaatst in het denken en ervaren raak ik mijzelf kwijt zijn mijn gedragingen…

De dichte mist trekt eindelijk op nu tekenen beelden zich af flarden van het verhaal blijven hangen hierdoor kan ik verder redeneren nu maken ook emoties zich los het is nabootsing van mijn handelen dat nu weloverwogen geuit kan worden het is nu toch op het juiste moment waarop ik het wilde en plande jij past nu helemaal in het plaatje ik…

In 2012 gaat de wereld ten onder Nou is dat bericht niet echt heel bijzonder Het is een gegeven dat veel mensen lijden aan deze verslaving: het einde der tijden Een plotse gammaflits of zonnevlammen zouden de aarde fataal op kunnen warmen Het broeikaseffect is wellicht ecocide Ach, dit soort verhalen maakt mij heel morbide Maar: Wanneer…

Toen was ik eindelijk vrij om te gaan en te staan waar ik naar toe wilde maar nog steeds voelde ik een warme verbondenheid denk er aan terug in alle bescheidenheid toch was er vrijheid en blijheid in haar en mijn tijd, beider tijd.…

Als het mijn tijd is om te gaan En ik mijn leven moet besluiten Dan hoop ik dat aldus te doen: Trots van binnen, waardig van buiten En dan hoop ik dit te voelen, alvorens weg te glippen: Jouw hand in mijn hand Jouw kus op mijn lippen En waar ik terecht kom? Ik zou het niet weten Hel? ‘k Hoop het niet Hemel? Kan ik vergeten Maar waar…

Ze zit zo heerlijk tussen mijn benen Dat ranke, slanke, sierlijke ding Ik heb haar heftig ingereden Toen ik van Huizen naar Winterswijk ging Daar in Huizen heb ik haar ontmoet Ze stond zo sexy langs de straat Zo vurig en fraai als een volbloed Klaar voor de actie tot alles in staat ’t Was weer eens liefde op het eerste gezicht Een onderbuikkriebelend…

Opgegaan De verlangensgrens bereikt de druk doorleefd de hartepijn doorkliefd Mijn grenzen voorbij mijn hart vervloeid mijn verlangen opgelost Gevoeld, weggesmolten zo vrij-van zelfs dat er alleen nog is de vrijheid in het grote verbonden zijn Eén met mezelf alleen Nog een onbereikbaar ver strand in de zee van jou-en wetend…

Ik wil dood gaan op mijn eigen tijd En ook al klinkt dat arrogant Toch wens ik dat en ik ben bereid om dat uitgebreid uit te leggen want stel nou eens voor, en voel met me mee, dat langzaam gestaag, maar heel gewis mijn denken vertroebelt in een warrig mêlee dat Alzheimer helaas mijn voorland is Ik stel me dan voor, zo heel assertief,…

‘k Heb u lief, zo lief, mijn lief Met al mijn ledematen U te kussen, strelen, tasten Is wat ik maar niet kan laten Al uw glooien, al uw plooien uw spelonken heb ik verkend Niets is vreemd meer, onbevlekt Van top tot teen zijt gij gekend Gij slaagt erin mij frank en vrij Extatisch te vervoeren Uw beetjes, kreetjes oh mijn lief Kunnen mij…

Hij reist van burcht naar kasteel muziek is beter dan het leeg gekrakeel het levenslied vertelt al heel lang ervaringen voor hun eigen belang soms overstemt geroezemoes zijn gezang men ziet niet het verborgen belang men is niet geïnteresseerd begrijpt niet dat men er van leert misschien is het tij te keren en kan men zich tegen…

Ik weet het zeker ze bestaan ik laat ze altijd maar begaan ik weet ze zeker dicht bij mij ik zie ze ook, een hij, een hij, een zij ik weet waarvoor ze bij mij zijn ik moet leven naar hun levenslijn ik weet ook wat ze willen ik volg zonder er zwaar aan te tillen ik weet nu wat ik in dit leven moet en doe ik voel me sterk en word nooit…

Denk iets dat je goed kent. Zeg: ze kamt haar haar. Herhaal het: zij haar haar kamt. Doe er een spiegel bij. Maak het vertrouwder dan je waarmaakt: de eerste sneeuw/het eerste riet. Hoe ze plotseling haar hoofd naar voren of naar achteren wierp. Zeg dat ze haar haar kamde; zich naar voren of naar achteren werpt. Terwijl het sneeuwde of…

Het speelt mij parten dat ik mij laat tarten ik mis het inzicht terwijl ik mij erop richt ben ik soms te begaan om op eigen benen te staan ik laat alles nu maar gaan als je toch niet weet waar je moet staan dan is er alleen een open weg waarop ik mijn gedachten leg het wordt een reis in een dimensie die ik niet ken en ook niet zie nu…

is er nog zee, nog meer trekt nog stroming onder het veer? zie de troostende hand en de ontroostbare hand daarin, in haar schoot, beide de hare. sloot ze haar vingers te stevig om de knop van de rozenhouten deur naar de eetzaal? zie het haar, zie haar van welke plant had ze bloem, blad of blazen niet mogen eten? heeft ze een leegte gebezigd…

De data van overlijden weet ik niet meer maar mijn verdriet voel ik heel goed nu zijn ze genoteerd de grafsteen verweerd de tijd vervloog géén oog droog de familiefoto naast mij géén één meer op aard voor mij zijn ze het leven waard ik wil ze weer terug weer hun stemmen om mij heen een aanraking heel zacht dat heb ik zo bedacht…

Nog sluimert melancholie in haar nevelbed of romantiek hult zich in dwarrelende winterpret De donkerte staakt zijn verzet tegen plaagstootjes van licht en aarzelend tovert de wereld zich een nieuw gezicht…

Spelen met gevoelens is geestelijk oorlogvoeren als de balans wordt opgemaakt zijn er alleen verliezers wijs naar de aarde aanschouw de hemel besef de oneindigheid aanvaard het licht ook midden in de nacht samen met mijn schaduw ga ik nu toch weer op pad we raken maar niet uitgesproken er is één en al zelfbeklag mijn wijsheid is begrensd…

Toen ik omkeek was er licht waar ik dat niet had verwacht hieraan had ik nog nooit gedacht jij was er in een goud doorzichtig kleed je keek me lang doordringend aan ik voelde me heel opgelucht en slaakte een diepe zucht de streling van jouw blik vervulde mij met dankbaarheid ik trilde, zweefde van geluk voelde mij een rijker mens de vervulling…

Als ik dan hier mijmerend zit krijg ik een goed gevoel mijn wensen worden steeds vervuld mijn gedachten zijn in nevelen gehuld al dwalend ga ik over bergen heen ik zie veel rotsen dus veel steen ik voel ineens daar moet ik heen het is een panoramapunt, kijk om mij heen al kijkend zie ik vergezicht voel een heel intens gedicht vol weemoed…

Help me mijn uitingen te veranderen help me mijn woorden beter te kiezen help me mijn naaste niet te kwetsen help me mijn geliefden te waarderen leer mij beheersing te hebben leer mij mijn gedrag te veranderen leer mij mijn uitstraling aantepassen leer mij nederig te aanvaarden breng mij niet in moeilijke omstandigheden breng mij op plaatsen…

Kom maar mijn kindje in mijn armen hier op aarde Ik houd je vast neem je mee koester je Ik je moeder in vadergedaante Jij uit de warmte van dat enige echte warme moederlijf in mijn sterke armen die je voelen in je zachtheid in je hartenliefde je ontvangen Jij die me voedt in mijn vrouwelijke liefde…

Geef je hand aan een hand om je eigen hand te ontdekken geef je hart aan een hart om je eigen hart te ontdekken geef je ziel aan een ziel om je eigen ziel te ontdekken geef je geest aan een geest om je eigen geest te ontdekken eigenlijk is dit geven van liefde aan een ander om te ontdekken, dat dit kan met elk/ander…

De stem van de zee golf over golf over golf bedolven onder iedere golf het geluid waait weg het is het schrapen van het zand langs de randen van het strand deze raakt kant noch wal in de onmetelijke zee deed hij even mee een meeuw klapwiekt weg…

Ook reddende woorden kunnen vermoorden niet op het juiste moment worden te vaak overstemd het gehoor is uiterst passief ook al is de redder nog zo actief het juiste geluid wordt niet altijd gehoord komt er dan niet goed uit of wordt gestoord het onheil is toen snel voltrokken volgende dag in de kranten, we zijn geschrokken…

Jouw hand mijn hand simpel twee handen samen slechts een stroompje kabbelend om de rotsen langs de planten omarmend, aftastend koel van buiten vurig in haar kern haar afdruk achterlatend die van drie jaar geleden van drie maanden geleden van over drie dagen misschien…

Scheve bomen langs de rechte weg De wind hier in onze relatie gegeseld herfstig wegkwijnend sporen van slootdiep verdriet tussen de weidse weiden van mijn ontroering Je inmiddels gejatte witte auto rijdt mee aan de andere kant van je zo geliefde sloot Slechts twee waterdruppels op het zijraam van mijn knal rode Net niet vervloeid…

ben ik wel altijd galant geweest? heb ik haar wel voldoende gewaardeerd? was mijn liefde wel toereikend genoeg? waren mijn uitingen wel altijd positief? waardeerde ik wel wat ze voor me/ons deed? heb ik ooit alles gezegd wat ik dacht? heeft ze niet geleden onder mijn activiteiten? het was makkelijk, zij voedde de kinderen op zij was…

Ik dank u van harte voor de gelukwensen ik ben u zeer erkentelijk voor de lieve woorden ik was de wanhoop nabij, u gaf me weer moed ik ben overtuigd van uw goede bedoelingen ik ben blij u weer ontmoet te hebben ik was verbijsterd, maar u sprak opbeurende woorden ik ben u dankbaar voor alle hulp, die u mij bood ik zal nooit vergeten hoe u mij…

Passie raakt me recht in mijn pijnlijk hart mijn ogen lopen over De mijne is lichtjes zien in je ogen je stroom voelen aan zwellen je hart voelen kloppen na een eeuw kilte je ijs te zien ontdooien drup na drup tot een vloed van kokend water En ik in de kou Tot ik ontvlam…

Kan ik nooit navertellen Waarover droom ik toch? Droom ik over een betere wereld misschien wel een ideale wist ik het maar droom ik over liefde van vroeger of van nu zijn mijn dromen optimistisch of juist niet droom ik over mijn verleden over mijn vrouw, kinderen, kleinkinderen wist ik het maar toch droom ik al van kind af aan zit er…