Alle inzendingen van Ineke Dijkhuis

de kleuren staan klaar nog even, dan is het herfst lievelingsseizoen…

mensen op de vlucht overal verdriet en angst en de wereld huilt schreiend kind op straat pop tegen zich aan geklemd ze is mamma kwijt oorlog dichterbij wakker geschudde landen bedreigde vrijheid…

het kind aait met een groezelig handje een dartel donzig lammetje het smoezelt in het gras met de koeien boe boe die tevreden loeien daarna roezemoest het kind met de schapen die vrolijk olijk blaten het geitje mè mè mekkert en springt in het rond bedelend om aandacht de paarden hinniken het kind hinnikt terug en loopt stapstappend…

ze reisde met de trein door haar leven de trein stopte op het eerste perron haar schooltijd het was mistig de indrukken uit die tijd waren vervaagd het tweede perron de tijd dat ze werkte plezierig en moeilijk daar was het derde perron haar lange huwelijk dat geen stand had gehouden op het vierde perron bleef de trein…

een bijna lege kapstok twee jassen één voor de kou de andere voor als het warmer is ze zijn allebei van haar ooit was de kapstok vol, barstensvol kinderjasjes, mutsen sjaals, later tienerjassen jassen van haar van haar man er kon bijna niets meer bij langzaam verdwenen er jassen kinderen het huis uit haar man overleden toch…

Het was een vuilnisbakkie Een onooglijke hond Ze had hem gevonden Hij lag ergens op de grond Hij was van niemand Ze nam hem mee naar huis Gaf hem te eten en wat drinken Hij voelde zich al heel snel thuis Ze gaf een aai en nog een aai Hij kwispelde als een gek En met een diepe zucht Vond hij naast haar stoel zijn plek Zij had geen…

in de baan van de laatste zonnestraal dansen de stofdeeltjes hun dodendans nog zijn ze zichtbaar voelen ze de warmte de kilte nog even ver weg dan komt de kou steeds dichterbij de zon verdwijnt de stofdeeltjes zijn weer onzichtbaar ze verlangen terug naar de zichtbare acceptatie van hun zijn tot ze moeten vluchten…

ik wil die dag terug die dag dat ik schuldloos genoot van het nietsdoen die dag dat volle blocnotevellen met lijstjes nog-doen-klussen onzichtbaar waren opgeborgen achter dichte deuren geen doe-eens-wat-geschreeuw te horen die dag dat ik de maatschappij vakantie gaf mezelf wentelde in een leegte zonder moeten die dag dat…

er waren eens vier kleuren rood, blauw, geel en groen die hadden heel vaak ruzie het gebeurde in elk seizoen de ruzie ging er altijd over wie de mooiste kleur nou was ieder vond zichzelf het mooist dat was helder, helder als glas ik ben de allermooiste zei rood heel eigenwijs ik ben de kleur van liefde en verdien de eerste prijs nee…

is de waarheid een leugen of is de leugen waar is winnen soms verlies en is verlies dan leefbaar is eerlijkheid stiekem of is stiekem oprecht is het beter te zwijgen of beter dat je iets zegt is geloven zeker weten of is zeker weten een geloof is een denker nooit een doener of is een doener ook filosoof als iets niet is wat…

is de waarheid een leugen of is de leugen waar is winnen soms verlies en is verlies dan leefbaar is eerlijkheid stiekem of is stiekem oprecht is het beter te zwijgen of beter dat je iets zegt is geloven zeker weten of is zeker weten een geloof is een denker nooit een doener of is een doener ook filosoof als iets niet is wat…

een beduimeld boek overal ezelsoren  het liefst gelezen…

ze zou vrij willen zijn als een vogel in de lucht haar problemen willen bekijken in vogelvlucht ze zou niet meer gevangen willen zijn in haar gedachten niet meer alles willen doen wat ze van haar verwachten ze zou zichzelf willen leren tevreden te zijn met alles wat er is niet meer te verlangen naar datgene wat ze mist ze zou…

ach meisje wees niet zo bedroefd er is nog zoveel om van te houden de bloemen met hun mooie kleuren een vogel die het hoogste lied zingt een vlindertje dat vrolijk dartelt de zonnestralen die verwarmen de wolken die hun verhaal vertellen de sneeuw die op de takken ligt de muziek die blij maakt en ontroert de schilderijen…

ik wil de zon begroeten en in de wolken leven met de regen dansen en de maan een kusje geven ik wil zingen in de sneeuw en stoeien met de wind zeilen op het ijs tot ik een ijsbeer vind ik wil duiken in de zee en springen in het dal glijden van een berg en niet bang zijn dat ik val ik wil luchtkastelen bouwen midden in de nacht vioolspelen…

wat ooit bijzonder was is verdwenen weggevaagd alsof het nooit heeft bestaan het bijzondere opgeslokt door het alledaagse maar het was er nog wel een glimp schitterde en straalde in diepe duisternis je zei, dat je het ook zo voelde maar vermorzelde het bijzondere smeet de stukjes weg en verdween nu is het weg dat bijzondere…

er was eens een waterdruppel die had het altijd naar zijn zin de anderen vonden dat heel irritant want zij hadden vaak de pest in ik zit maar in zo’n grote wolk mopperde een druppel elke dag en zit alleen maar af te wachten wanneer ik naar beneden mag toen ging het plotseling regenen de druppels vielen uit de wolk ze vlogen alle kanten…

knoop in haar zakdoek  waarom was dat ook alweer nu knoop in haar maag…

er was eens een toverbal die zat in een grote fles er waren er nog meer zeker meer dan zes de fles stond in een winkeltje dat was meestal open de kinderen kwamen er graag toverballen kopen zo’n toverbal kreeg mooie kleuren als je er lang op zoog rood, geel, blauw en groen het was net een regenboog de kinderen verdrongen zich kozen…

voetstappen op de weg ze lopen naar de horizon de passen worden groter omdat toen het rennen begon ze rennen naar een wereld hier ergens ver vandaan en kunnen gewoon niet stoppen ze moeten, moeten verder gaan ze rennen verder en weer verder en hebben het ontzettend druk ze zijn alleen maar bezig met hun zoektocht naar geluk ze zien…

bij de vijver een bankje wat verweerd een rugleuning met de letters J en A een hartje een pijl nauwelijks leesbaar een man en een vrouw op het bankje bejaard en broos vandaag zestig jaar bij elkaar hij pakt het mesje en kerft een J en een A een hartje een pijl goed leesbaar ze glimlacht naar hem…

ooit had ze persoonlijke vrijheid een vuilniszak vol ze leverde in ze leverde veel in toen had ze genoeg aan een diepvrieszak ze stopte de diepvrieszak in het vriesvak wat ze nog had aan persoonlijke vrijheid wilde ze lang bewaren wilde ze heel lang bewaren af en toe pakte ze de diepvrieszak bekeek de inhoud er was toch…

oud en vervallen leunt het scheefgezakte huis op zijn verleden…

Vandaag heb ik het druk Want vandaag is opruimdag Mijn hoofd zit helemaal vol Ik ben totaal van slag Eerst maar het gepieker Over wat er in mijn hoofd zit Ik kan het maar niet laten Gepieker over dat en over dit Heb ik dat wel goed gedaan En kan dit geen kwaad Heb ik niemand gekwetst Gaf ik wel de goede raad Als het piekeren nou zou…

ze loopt op de rand kijkt angstvallig niet in de afgrond voorzichtig stap voor stap krampachtig kijkend naar het moment de depressie diep beneden grijnzend hopend dat ze valt ze wankelt de depressie houdt haar adem in hoopvol loerend maar ze vindt haar evenwicht terug rechtdoor steeds rechtdoor dan voelt ze vaste…

In mijn hoofd zijn heel veel kamers Enkele deuren zijn op slot Die kamers blijven meestal dicht Ze komen niet aan bod De kamer met verdriet van vroeger Die gaat maar even open Er moet nog wat verdriet bij in En dan heel snel weer verder lopen De kamer met de vele angsten Daar kan bijna niets meer bij Soms ontsnapt er eentje Die is dan…

ik zie je gezicht ook al ben je er niet ik zie de tedere blik in je ogen ik voel je handen ook al ben je er niet ik voel ze mijn gezicht zachtjes strelen ik zie je staan ook al ben je er niet onder de stationsklok zie ik je staan veertig jaar geleden wachtte je op mij onder de stationsklok daar wachtte je op mij ik weet het…

Blijheid is ons nieuwe product U kunt het vanaf nu bestellen Gewoon via de site Of anders even bellen Als u vanavond nog bestelt Dan heeft u de blijheid morgen En komt de tijd niet uit Dan komen we ‘t later bezorgen We nemen dan meteen Uw verdriet mee terug Dat is service van de zaak Dus geef het ons maar vlug Aarzel niet te lang…

ze luistert naar de melodie haar gedachten gaan terug naar toen toen ze de melodie hoorde zittend op een bankje aan de waterkant van een boot verderop klonk muziek iemand speelde piano de klanken wervelden over het kabbelende water een melodie zo prachtig zo wondermooi Für Elise het werd haar lievelingsmelodie haar…

ze kent veel woorden die ze niet mag zeggen ze doet het toch ze is ordinair ze kent veel gebaren die ze niet mag maken ze maakt ze toch ze is ordinair als er hulp nodig is zegt ze liefie, seg me, ken ik je erges mee hellepe liefie, seg me, wat ken ik foor je doen ze klinkt ordinair ze is ordinair maar ze heeft een hart ze…