heilige verlangens naar onbereikbare liefde
gewond, licht dooft wijl Orpheus afdaalt
naar de onderwereld in het zicht van Charon
in de lichtstraal houdt zij een witte duif van hoop vast
maar de plek die hij betreedt kan omgekeerd zijn
of een weerspiegeling van wat verschijnt
liefde voor de onbereikbare verheft zich
in die van de vader voor…
in vrijheid loste het plan op
als de onbereikbare bergtop
daar een wit voetje te halen
waar alle geuren verdwalen
diep in massief weggedoken
geen ziel die loopt te spoken
als de dag en nacht verlaten
sijpelt tijd niet door de gaten
elke richting kent zijn naam
de horizon rondom als raam
naar die wereld vol mensen
met hun grenzeloze wensen…
boven de sprookjes uit het zuiden
hangt een onwelluidende stofwolk
rijmpjes over dat zielige dierenrijk
lijken waarover de mensen zwijgen
het wegkijken van de werkelijkheid
bestrijdt elke kalverliefde voor poëzie
gedichten kunnen juist laten zien
hoe opportuun onze kijk op alles is
maar platslaan zonder kraak of smaak
daar raakt niemand…
119
Bezig met laden