Alle inzendingen van LadyLove

op de brugleuning van mijn leven zie ik hoe de weg achter mij is geplaveid vol liefdevolle tranen vragen over het waarom zullen nooit meer een antwoord vinden op de brugleuning van mijn leven vervormen druppels voortdurend mijn spiegelbeeld in het water dat langzaam aan mij voorbij voert op de brugleuning van mijn leven tuur…

sta je daar in een raamloze kamer naarstig opzoek naar iets dat niet te vinden lijkt koortsachtig schuifelend ondanks benen van lood gaan handen op de tast naar een punt van herkenning in een ijl stukje licht is het silouet van net zichtbaar de weg erheen oogt onmogelijk als door klimop omsingeld baan je je een weg om te kunnen…

heel voorzichtig stuur ik je de andere kant op ja niet jou maar datgene dat je bedreigt dan blijven we net zolang lopen totdat het ons uit 't oog verliest zodat ik je bevrijden kan van lopen we samen een rooskleurige toekomst tegemoet…

de kou rilt onaangekleedde gedachten kleuren anders dan voorheen niet eerder uitgesproken wensen krijgen een podium nog voordat de zonsopkomst de dageraad verraadt…

ik schrik wakker in een leeg bed waarin ik je adem hoop te vinden roerloos wachten schoenen op de instap van jouw voeten niets is meer zoals het gisteren was zelfs de zon kleurt anders…

bewolking dreef voor de zon opdat zij nooit meer schijnen zou nooit meer je oogopslag noch je lieve warme glimlach de hemel huilt haar wolken leeg nu je bent weggerukt de leegte immens…

gelijk golven van de zee die geen choreograaf behoeft noch woorden of overleg schitteren zij in een kleurrijke hemel waarin ze steeds weer opnieuw fabelachtige figuren creëren deze ingenieuze dans gaat als vanzelf en zal duren tot in de eeuwigheid…

het is zolang geleden dat ik jou voor 't laatst heb gezien dat ik afscheid heb genomen is vandaag 'n jaar of tien een paar dagen ervoor gingen we (voor mijn afscheid) iedereen nadoen oh we hebben gehuild van 't lachen prachtige dag was dat toen tot een paar dagen later jij niet op therapie verscheen je had jouw eigen afscheid gekozen…

heel gewoontjes niets te raar met jouw lieve glimlach zat je daar altijd in voor 'n hapje op 'n uitje of 'n feest 't werd pas gezellig als mevrouw Collet was geweest dan konden we haar zonder te hoeven vragen iedere keer weer zo heerlijk plagen ook al kan 't helemaal niet zag ik je onlangs op de fiets moest wel twee keer kijken…

waarin zielen niet gehoord worden ook al schreeuwen ze nog zo hard zelfs zij die zwijgen zijn overgeleverd aan de rechteloosheid die hoogtij viert daar waar vrede geen grondrecht is maar een woord op een stuk papier waarvan de waarde allang verstreek hoe blind zijn wij, die onze ogen sluiten voor een hele generatie wiens leven voor altijd…

je kleedt je aan stift je lippen befietst straten legt de wereld vast ook hen die niets vermoeden of toch de kou kruipt dichter tot de batterij overlijdt de tocht huiswaarts aanvangt bij thuiskomst zie je hoe je mascara rondom je oog is uitgelopen en het rood op mijn tanden kleeft en mijn t-shirt binnenstebuiten aan heb zo'n dag…

ik leg je in een bed van geleende woorden sprekend over jouw liefde de schoonheid die daaruit voort kwam van toen het leven nog zachter kleurde tot vleugels je konden dragen…

ik leg mijn puzzel in het zand daar stukjes kleiner lijken vallen oneffenheden minder op dan waar de zon de evenaar kust lijken dagen roerlozer dan hier ebt gekozen tijd langzaam weg tussen gebroken vingers er is niets dat de maan niet helen kan…

hoe ver ik ook kijk nimmer verschijnt er een wolk aan 'n hemel zo blauw als vandaag of toch daar in de verte voorzichtig zie ik ze verkleuren en hoor de door jouw gevormde woorden al van verre ze toveren een glimlach op mijn gelaat ik raap de mijne tezamen en stuur ze gevleugeld naar je toe…

vol gezonde tegenzin kruipt groen gif door mijn lichaam opzoek naar cellen die roerloos woekeren om mijn adem te ontfutselen het gevecht ga ik aan omdat mijn einde der tijd nog lang niet daar is…

ik bied me aan maar je hapt niet gunt me geen blik waardig of lijkt dat maar zo kranten vol woorden zorgen dat ogen niet verstoren nog verstommen door wat je gadeslaat ergens tikt de tijd…

een feestelijke herdenking van het heugelijke feit was het wel zo feestelijk is de vraag toch vier ik het om het samen zijn het (on)geoorloofd te goed kunnen doen aan zelfgebakken taarten waar steevast te veel van overblijft daarna weer streng op dieet en weer vrolijk uit te kijken naar het volgende jaar…

ik tel je haren één voor één leg er wat opzij voor wanneer de nood aan de man is al laat ik dat nooit gebeuren gelijk een leeuwin bevecht ik alle zeeën waarin de monsters zich bevinden…

blozende rozen ontluiken alleen aan degene die de geheimen van buiten kent en niet delen zal op doortocht toch geuren zij er niet minder om…

ik haper schiet bijna uit de bocht bij het zoeken naar uitgelaten druppelt de kleurloze dag aan mij voorbij morgen haak ik de zon aan elkaar wellicht hopend op beter…

Al zingend haalt hij de lente binnen overtuigd van zijn gevederde zangkunsten fluit hij in de schemer het hoogste lied narcissen blijven vooralsnog gesloten tot de zon ze verleiden kan om te schitteren in zacht geel licht ondanks zijn enthousiaste gezang houden ze voor nu hun kelk gesloten tot het moment daar is…

ik heb betracht ze te vangen , één voor één hoe ik het ook probeerde ze waren te snel glashelder maar oh zo klein, onvoorspelbaar wellicht, zeker niet minder pijnlijk dan de keren voorheen al leek het dit maal zo veelbelovend voor de zoveelste keer…

ik wrijf de ochtend uit mijn ogen, nog voordat ik ze open voel ik warme lippen op de mijne en rek mijn armen uit verstrengel ze om jouw warme lijf, dat uitnodigt om terug in bed te vallen nog even dan…

ze lonkt verleidt geurt sjanst schittert zo is ze de Lente…

gooi ik mijn hengel uit en roer wat in de zee die vol is van zichzelf glimlachend ontdooien golven, en spreek ik smekende monden toe die maar wat graag willen happen mijn lippen kleuren rood…

vrolijk lacht de chauffeuse mij tegemoet of was 't tegen de passagier die aan kwam rennen ze begroet ons hartelijk en creëert een goede sfeer in haar 'huis' voor even ze zwaait je uit met 'n glimlach en stuurt ons met een goed gevoel de dag in…

zij die veertien lentes telde had nog maar net haar entree gemaakt en dartelde vrolijk door het leven midden in de groei van tiener worden onderging ze vele lessen waarvan de één moeilijker dan de ander haar schaduwleven drukte zwaar langzaam aan verdronk ze in een onmetelijk diepe put waar licht haar nooit meer vinden zou…

Ik rek me uit in zonnestralen trek de donderdag aan en laat me onwaarheden op de mouw spelden daar ik gisteren al op de waarheid geklonken had brokkelt deze af als sneeuw voor de zon die mij tot dan toe nog niet gevonden had…

laat me toch niet zo dwalen tussen dag en tussen nacht slinger mezelf van links naar rechts in de hoop gevonden te worden door put ik me uit met boeken tot het duizelt voor mijn ogen maar toch dient dromenland zich niet aan, uren dolend door gedachten ben het verband niet meer gewaar…

gelijk een boom wiens loof verkleurt niet geleidelijk zoals de natuur gewoon is nu vallen bladeren uit 't niets om me heen strelen ze druppels van mijn wangen ook al is het bladerdek nog zo mooi gekleurd is de boodschap niet minder schrijnend…