Alle inzendingen van Martien Montanus

je zwerft al jaren door mijn hoofd maar waar ben je werkelijk zo dicht bij van binnen zo ver weg waar dan ook als ik mijn ogen sluit zie ik de jouwe…

blaas een kus voor jou vanuit mijn hand de wind zal hem brengen met een fluister tot aan je deur dikke zoen voor jou als je open doet…

de dag triest open een zwaan richt zich op en slaat de vijver wakker de wilg kijkt in de al dan niet gestegen spiegel van het water en lijkt steeds dieper te treuren haar lange haren laten de vijver niet onberoerd…

ik spaar lampen heb ik voor later ook nog watt…

gebukt gaand onder het laatste restje leven verherfst ik in de kromming van tijd in afwachting van winterdood verlang ik naar een gewichtloos voorjaar om tijdloos het rijpe te kunnen proeven van een eeuwig zoete zomer…

krachten verkrachten m’ n gedachten ik kan niet wachten onrust onder de pan mijn ‘ik ‘ doet smachten naar een fris nu en dan…

gooi nooit een strike op de bowlingbaan want mijn kegel blijft altijd steevast staan…

als keien op de maag liggen mijn vragen daarbij ontlast ik ook nog traag dus komen de antwoorden na vele zware dagen…

verstokte ouderdom sust ongemerkt in slaap in de armen van de dood geruisloze overgang naar een nieuwe energie in een nieuwe omgeving…

ik strooi pretletters blaas vrolijke noten vul potjes met glimwormen plaats lachspiegels zet pretoogjes op en trek m’n lolbroek aan alles om jou te plezieren…

je tikt verleden van de ene naar de andere harde schijf maakt backupjes voor naasten om straks met schoon geheugen net zoals je computer te eindigen op de gemeentelijk recycleplaats…

ik worstel en geraak in een beenklem heerlijk jouw houdgreep tik nog even niet af…

gesmeed door ogen gerond door lippen wind je mij om je vinger gelijk een ring zit ik als gegoten oneindig…

hap jij maar toe zet je tanden maar in mijn lijf voor mij de perfecte 'bite'…

sta in brand daar beneden was vergeten dat ik pepers voor de maaltijd had gesneden dus voortaan niet alleen na maar ook voor het plassen even goed handen wassen…

‘k slenter door de nacht gek wordend van m’ n voetstappen kijkend naar (hij kijkt ook) de sterrenwacht vraag ik me af wanneer mijn "vallende ster" uiteen zal klappen…

zijn ogen tasten kneden vormen nemen waar fotografisch wordt haar beeld opeens haarscherp zichtbaar in een flits…

dansen al die muggen boven die meezwaaiende rietkragen alleen voor mij?…

pak me op neem me mee draag me boven deze wereld uit wil er even niet meer zijn…

jouw armen zijn als takken van bomen die ongemerkt tot mij komen eerst zullen ze mij met fluwelen bladeren liefelijk strelen om mij dan als takken met dorens harteloos te kelen…

ongemakkelijk spannend naakt voorzichtig proevend van alles wat naar meer smaakt met trillende onderdelen…

handen voelen maar raken niet ogen kijken maar vangen geen blik oren luisteren maar horen geen woord voeten stappen maar komen niet nader lippen spreken maar worden niet gehoord…

als cadeau krijg je van mij mooi papier pak me maar in met jou als strik pakt vast goed uit…

je woorden als harde klappen geen blauw, geen rood de pijn versteend je raakt niet meer ik zwijg je dood…

zonbeschenen schapenwolken warmen mijn gedachten als een wollen deken herinneringen aan jou gezwachteld in vreedzaam wit…

een handje uit de prut gekromd getekend door machtsmisbruik vragend om hulp een nieuw begin de schoen van de macht sart, schopt en trapt hem er weer verder in…

van nooit meer en nooit weer van geweest en verloren herinnering van pijn en verdriet ’ t overkomt ons allen ook al wil je het niet…

die schuld is al lang prehistorie…

’s morgens als jij de deur uit gaat weerspiegelt het raam jouw lach gelijk mijn geheugen blijft jouw lach in glas er staan de gehele hele dag…

dagen dwalen door jaren jij door mijn leven jij weet mijn snaren de juiste klank te geven…